CZAS JAKO WYMIAR, HIPERKULA I LOGIKA STRUKTUR WIELOWYMIAROWYCH
- Zapis podróży świadomego czytnika przez blok -

Autor: Jacek Piotr
Data: 2026-08-20

WSTĘP: CO NATCHNĘŁO MNIE DO SPISANIA SWOICH PRZEMYŚLEŃ

Nie jestem filozofem z wykształcenia. Nie jestem fizykiem teoretycznym. Jestem obserwatorem, który od dzieciństwa widział świat inaczej - nie jako zbiór oddzielnych zdarzeń, ale jako jedną, zamkniętą, geometryczną całość.

Mając sześć lat, czułem, że oś liczbowa nie jest prostą. Mając dwanaście lat, śniłem o ludziach rozciągniętych w czasie, których mogłem oglądać z każdej strony - sny były automatyczne, przedstawiały mi coś, z czym wcześniej nie miałem nic wspólnego, nawet nie myślałem o podobnych obrazach. Przez całe życie doświadczałem sytuacji, w których moja wola okazywała się iluzją, a układanka rzeczywistości układała się sama - często wbrew moim zamiarom i woli, ale zawsze w sposób, który powodował, że moje istnienie trwało.

Pisałem te notatki przez lata. Nie dla kogoś, dla siebie - żeby nie zwariować w świecie, który wydawał się nie widzieć tego, co dla mnie było oczywiste. Po pewnym czasie zrozumiałem, że te myśli nie są tylko moje, są częścią czegoś większego, co może przychodzić z daleka i nie mam na to wpływu.

Ten opis jest próbą oddania głosu temu, co odkryłem. Nie roszczę sobie pretensji do absolutnej prawdy. To jest mapa, nie terytorium, ale jest to mapa, którą sam sporządziłem na podstawie tego, co przemierzyłem i która okazała się spójna, logiczna i, co najważniejsze, dająca spokój.

DZIAŁ I: INTUICJE DZIECIŃSTWA - PIERWSZE GEOMETRYCZNE PRZECZUCIA

1. Drugie zero - oś liczbowa jako okrąg

Miałem może 6 lat. Ojciec pokazał mi oś liczbową. Wyjaśnił, że liczby ujemne są po lewej, dodatnie po prawej. Spytał, czy rozumiem. Odpowiedziałem, że tak - i że gdzieś daleko musi być drugie zero, bo liczby ujemne w końcu przechodzą w dodatnie. Ojciec się zdenerwował, powiedział, że nic nie rozumiem. Nie miał racji. To on nie rozumiał - nie rozumiał, że widzę przestrzeń, którą on próbował opisać w sposób płaski. Nie zastanawiałem się nad tym drugim zerem. Po prostu je widziałem. Ojciec nie dał sobie tego wytłumaczyć, zniechęcony zakończył rozmowę. W tym momencie - nieświadomie, bez żadnej wiedzy o topologii czy geometrii nieeuklidesowej - odkryłem, że przestrzeń nie musi być nieskończona i otwarta. Może być zamknięta, może być zamkniętym okręgiem, na którym wyrusza się z punktu zero i wędrując dalej, po długiej podróży wraca do niego od drugiej strony.

Dopiero znacznie później zrozumiałem, że ta dziecięca intuicja była pierwszym dotknięciem tego, co dziś nazywam wszechświatem blokowym - zamkniętą, czterowymiarową strukturą, w której nie ma początku ani końca, tylko ciągła, geometryczna całość. Nie wiem z jakiego powodu mogłem to w tak wczesnym wieku przeczuwać i zmaterializować w rozmowie o liczbach.

Dostrzeżenie drugiego zera jest analogiczne do wędrówki po powierzchni Ziemi. Wychodzisz w linii prostej, oddalasz się od punktu startu, aż osiągasz maksymalną odległość (antypody), a potem zaczynasz się zbliżać do punktu wyjścia, mimo że przebywasz coraz dłuższą drogę. Wracasz do punktu wyjścia, mijasz "drugie zero" - to zero widziane z drugiej strony. To drugie zero minąłeś w połowie drogi do pierwszego, możesz nie zauważyć, że wracasz do punktu wyjścia.

Ta intuicja nigdy mnie nie opuściła. To ona sprawiła, że gdy później słyszałem o Wielkim Wybuchu, czułem wewnętrzny opór. Punkt wybucha z niczego? To było dla mnie intuicyjnie absurdalne. Coś, co się rozprasza, musi kiedyś wrócić. Cykl, nie liniowy początek - cykliczne zjawisko, które działa jak rozciągająca się sprężyna z odważnikiem na końcu w nieustającym rozciąganiu się i kurczeniu. Najpierw energia wybuchu rozrzedza materię do momentu, kiedy zacznie wytracać prędkość na skutek oddziaływania samej materii, która w końcu zacznie się przyciągać i zacznie powracać do punktu wyjścia. To byłoby naturalne w zamkniętym bloku - zamknięty cykl w zapętlonym czasie.

Koncepcja Wielkiego Wybuchu była dla mnie niedorzeczna - wybucha punkt z niczego, to intuicyjnie jest absurdem. Wyobrażałem sobie najpierw, że jeśli coś wybucha i rozprasza się, to w końcu rozproszy się tak bardzo, że zwolni i się zatrzyma, później oddziaływania cząstek spowodują ich przyciąganie, to jak efekt jo-jo. Tu się buduje zamknięty świat, cykliczny, stąd wyprowadziłem teorię bloku.

2. Sen o rozciągniętych postaciach - pierwsza wizja 4D

Miałem około dwunastu lat. Śniło mi się, że oglądam ludzi w ciemności. Byli trójwymiarowi, ale jednocześnie rozciągali się w dwóch kierunkach - jakby czas był dla nich widoczny. Patrzyłem na nich z każdej strony, a oni byli nieruchomi. Nie wiedziałem wtedy, że widzę linie świata. Nie wiedziałem, że oglądam czwarty wymiar. Wiedziałem tylko, że to jest prawdziwsze niż to, co widzę na jawie. Ta ciemność potęgowała efekt, powodowała, że moja uwaga koncentrowała się tylko i wyłącznie na ludziach.

To doświadczenie było dla mnie przełomowe, choć wtedy nie umiałem go nazwać. Widziałem ludzi jako linie świata - czterowymiarowe obiekty, których całe życie jest rozciągnięte w czasie. Byli trójwymiarowi i jednocześnie rozciągnięci, bo ich ruch w czasie był dla mnie widoczny jako ich rozciągnięcie. Widziałem ich w dodatkowym wymiarze, wędrowałem wzdłuż ich rozciągniętych i jednocześnie naturalnych ciał.

Z perspektywy fizyki: 1 sekunda to 300 000 km przebytej drogi w czasie. Dlatego ludzie wydawali się nieruchomi - ich rozciągnięcie w czasie było tak ogromne w porównaniu z ich rozmiarem przestrzennym, że ruch był niemal niezauważalny, wyglądali jak zastygli.

To była moja pierwsza wizja czterowymiarowej geometrii. I choć minęły lata, zanim znalazłem słowa, by to opisać, ta wizja pozostała we mnie jako dowód na to, że rzeczywistość jest bardziej złożona, niż możemy się tego spodziewać.

3. Prorocze sny - wrzutki z przyszłości

Miałem sny, w których widziałem miejsca i wydarzenia, które miały się wydarzyć dopiero po latach. Kościół, który później rozbudowano. Dwa bloki mieszkalne, które powstały na peryferiach miasta przy torach kolejowych i w jednym z nich zamieszkałem. We śnie to była rozmowa z ojcem o przeprowadzce - która spełniła się dosłownie po kilkunastu latach. We śnie pytałem, czy to tu będziemy mieszkać, ojciec dopowiedział w tym śnie: tak, ale jeszcze nie teraz, najpierw będziemy mieszkać w innym miejscu.

Innym razem w dzieciństwie śniła mi się jaskinia zbudowana specjalnie dla dzieci, znajdująca się wśród bloków na centralnym miejscu na dużym placu. Na środku tej jaskini paliło się ognisko, a wokół siedziały dzieci. Pogoda była deszczowa, wszyscy w jaskini schronili się przed deszczem. Po przebudzeniu pytałem mamy, gdzie jest takie fajne miejsce. Po około dwudziestu latach, będąc w Hamburgu, wśród bloków był właśnie taki plac z tą jaskinią. Była pusta, na środku było miejsce dla bezpiecznego ogniska.

Podobne zjawisko spotkało mnie również w wieku kilku lat. Byliśmy z mamą i tatą nad Wartą w Ważnych Młynach. Dzień był upalny, leżałem na kocu, byłem przekonany, że poszedłem wzdłuż rzeki i doszedłem do miejsca z plażą z żutym piaskiem i kamieniami. Znalazłem się nad brzegiem czegoś dużego, brzeg zakręcał, na jego wzniesieniach była bogata roślinność. W jakiś dziwny, nieznany mi sposób wróciłem do rzeczywistości, nie zauważyłem różnicy między fikcją a rzeczywistością. Zaproponowałem mamie, że ją zaprowadzę do fajnego miejsca, które widziałem. Tyle że tam była tylko rzeka płynąca wśród krzaków, lasu i nad którą był wielki i robiący duże wrażenie most kolejowy. Mama stwierdziła, że przygrzało mi słońce. Obraz wrył mi się w pamięć tak mocno, że do dziś to bardzo dobrze pamiętam. Po około ćwierć wieku, będąc w Malezji wszedłem na plażę i ku mojemu zdziwieniu rozpoznałem miejsce znajome z dzieciństwa.

W wieku około dwudziestu pięciu lat miałem powtarzający się sen. Przejeżdżałem autostradą i po prawej stronie widziałem wielką budowlę w szarym kolorze betonu, okna jakby bez szyb, wielkie puste betonowe parkingi. Zastanawiałem się, czy to jakiś zdewastowany, opuszczony obiekt, do czego mógł służyć - nie mogłem w żadnym ze snów odgadnąć jego przeznaczenia. Sen wracał na kształt nierozwiązanej zagadki. I znowu po latach, kiedy to właśnie przyleciałem samolotem do Malezji i jadąc po drodze do Kuala Lumpur dwupasmową drogą, nieco zdewastowaną, więc nie mogę jej nazwać autostradą, właśnie mijaliśmy ten betonowy, wielki obiekt z pustym parkingiem. Wtedy okazało się, że jest to stadion sportowy, a ten brak ludzi i samochodów to nic innego jak normalny stan, ponieważ imprezy na tym stadionie odbywały się niezwykle rzadko, stąd wrażenie opuszczonego. Tamtejsze budowle często nie mają okien, prawdopodobnie ze względu na klimat. Zagadka znowu się rozwiązała.

W życiu wiele razy spotkały mnie podobne zjawiska, odnoszące się do kolejnych miejsc zamieszkania i innych, również całkiem banalnych spraw. Można powiedzieć, że to jakiś rodzaj zwiastowania. Myślę, że wielu ludzi spotykają takie zdarzenia, tylko wielu nie zwraca na nie uwagi, nie chcą tego zauważać, celowo ignorując, by nie komplikować sobie życia.

Najprostszym wyjaśnieniem tych zjawisk byłoby to, że jesteśmy nieświadomymi twórcami swojej rzeczywistości. To nie zewnętrzna siła pokazuje nam przyszłość - to my sami, na głębszym poziomie istnienia tworzymy. Ale bardziej prawdopodobne jest to, że otrzymujemy w naszych snach zapowiedzi tego, co już jest zapisane w bloku.

Jeszcze prostszym rozwiązaniem byłoby założenie, że nie są to przekazy od kogoś, nie jest to spowodowane konstrukcją bloku, ale własna kreacja, w której wszyscy i wszystko jest wytworem wyobraźni. Analogicznie, w snach mamy wszystko - całe światy wypełnione miastami, lasami, górami, wszystkim co znamy z tak zwanej rzeczywistości, ale które w rzeczywistości nie istnieją. Odpowiednie narzędzia do kreacji posiadamy, każdy je ma i zna. Czasami sny są tak realne, że tylko przebudzenie sprawia, że możemy je odróżnić od realnego świata, który nie koniecznie musi być realny.

Miałem sen, a raczej serię snów, w których przebudzałem się cztery razy. Po tym ostatnim, właściwym przebudzeniu, świat nie wydawał mi się rzeczywisty. Najlepsze było to, że każde przejście do kolejnego snu było przebudzeniem i kolejny rozpoczynał się wstawaniem z łóżka. To moje właściwe przebudzenie było nierealne, ponieważ kiedy wyszedłem z domu - tego, który przyśnił mi się przy torach w dzieciństwie - i idąc na politechnikę, na zewnątrz była chłodna, mglista pogoda. Najpierw miałem budynek zakładu energetycznego z dużym, elektronicznym zegarem świecącym na czerwono, który wydawał się lewitować i świecić ponad budynkiem. Dalej na dachu politechniki były duże anteny, które również wydawały się lewitować nad budynkiem. Przyznam, że po tych kolejnych przebudzeniach i lewitującym zegarze i antenach czekałem na kolejne przebudzenie, ale kiedy wszedłem na zajęcia, zyskałem pewność, że to już nie jest sen. Takie stany prowokują do myślenia.

4. Papier marmurkowy - dziecięce przeczucie kosmosu

W sklepach papierniczych sprzedawali papier do okładania zeszytów zrobiony techniką pływającej farby na oleju. Zawsze mówiłem Mamie, żeby mi kupiła ten kosmiczny papier. Nikt go tak nie nazywał. Ja widziałem w nim kosmos. Około 30 lat później zaczęto publikować zdjęcia kosmosu z przekonwertowanymi promieniowaniami o różnych częstotliwościach, przypisując im kolory z widzialnego przez człowieka pasma. Te zdjęcia bardzo przypominają ten papier z dzieciństwa. Z wysokim prawdopodobieństwem to nie był przypadek - to był dowód na to, że mój umysł odczytywał uniwersalne wzorce, które są powtarzalne na każdej skali - od papieru marmurkowego po mgławice. To samo prawo fizyki, które tworzy wiry w farbie na wodzie, tworzy też galaktyki. Rozpoznawałem ten wzorzec, zanim ktokolwiek pokazał mi zdjęcia z teleskopów.

5. Niechęć wsteczna - echo przyszłości

Kiedy patrzę wstecz na swoje dziecięce reakcje - na bunt wobec przedszkola, na niechęć do kościoła, na odrzucenie systemu szkolnego - uderza mnie jedna rzecz: nie miałem wtedy żadnego racjonalnego powodu, by tak reagować. Nie wiedziałem jeszcze, co te instytucje mi zrobią. Nie znałem ich mechanizmów, nie doświadczyłem ich przemocy. A jednak moje ciało wiedziało. Mój instynkt odpowiadał na coś, co dopiero miało nadejść.

To tak, jakby niechęć była wywołana tym, co wydarzyło się dopiero w przyszłości.

Kiedy stanąłem na rękach podczas wizyty księdza - nie wiedziałem jeszcze, że kościół będzie próbował mnie uwikłać, że ksiądz na Kilińskiego będzie czekał na mnie z nieczystymi zamiarami. A jednak mój organizm zareagował tak, jakby już to wiedział. Jakby blok już był zapisany, a ja odczytywałem jego fragmenty, zanim stały się moim świadomym doświadczeniem.

Kiedy uciekłem z klatki schodowej na Kilińskiego, wyrwany przez nieznaną siłę z rąk kolegów - nie wiedziałem, przed czym uciekam. Wiedziałem tylko, że muszę. Dopiero później, gdy zrozumiałem, co mogło się tam wydarzyć, uświadomiłem sobie, że to nie był przypadek. To była informacja z bloku - przyszłość ostrzegała przeszłość.

Kiedy w szkole czułem się obcy, wyobcowany, atakowany za coś, czego nie rozumiałem - nie wiedziałem jeszcze, że system będzie próbował mnie werbować, że służby będą mnie śledzić, że sądy będą próbować zmienić rzeczywistość. A jednak moja niechęć do tego świata była totalna. Jakbym już wiedział, dokąd te instytucje zmierzają.

Ale blok nie oddziałuje na przeszłość tylko przez instynktowne reakcje. Czasami wysyła obrazy - dosłowne wizje tego, co ma nadejść. Miałem je od dzieciństwa. Sny, w których widziałem miejsca i wydarzenia, które miały się wydarzyć dopiero po latach. Opisałem wcześniej, tutaj chcę tylko podkreślić, że nie były to przypadkowe obrazy. Każdy z nich spełnił się z zadziwiającą dokładnością - czasem po kilku, czasem po kilkunastu, a nawet po dwudziestu latach.

W świecie blokowym nie ma przypadków. Nie ma też liniowej przyczynowości, w której przeszłość determinuje przyszłość. Jest wzajemne oddziaływanie - przyszłość może oddziaływać na przeszłość, tak jak przeszłość na przyszłość. To, co nazywamy "doświadczeniem", jest tylko odsłanianiem tego, co już jest zapisane. Moje dziecięce reakcje były właśnie takim odsłonięciem - wcześniejszym niż świadomość, wcześniejszym niż rozumienie. A moje sny były obrazami, które blok wrzucał do mojego umysłu, jakby mówił: "Zobacz, to już jest. Tylko jeszcze nie nadszedł twój czas, by to przeżyć."

To nie był bunt bez powodu. To była odpowiedź na coś, co dopiero miało się wydarzyć. Ciało wiedziało, zanim umysł znalazł słowa. Umysł widział, zanim oczy mogły zobaczyć. A blok - ten czterowymiarowy, kompletny byt - już wtedy zawierał wszystkie odpowiedzi.

6. Twórczość jako próba uchwycenia geometrii - Rysunek, fotografia, malarstwo, montaż - próby uchwycenia geometrii

Od najmłodszych lat nie tylko myślałem obrazami - tworzyłem je. Rysowanie było moim pierwszym językiem, zanim jeszcze nauczyłem się płynnie mówić o tym, co widzę w głowie. Na lekcjach, zamiast słuchać nudnych monologów prowadzonych przez nauczycieli, wypełniałem zeszyty coraz bardziej rozbudowanymi formami - często były to roślinne abstrakcje, biologiczne struktury, które wyrastały z mojej wyobraźni, jakby same chciały się zamanifestować. Nie wiedziałem wtedy, że rysuję geometrię, której jeszcze nie umiałem nazwać, to było takie półautomatyczne.

W czwartej klasie podstawówki zacząłem robić zdjęcia. Mój pierwszy aparat to Amik - prosty, ale dla mnie wystarczający. Wkrótce zastąpiłem go Certo na film 35mm. Ta wcześnie rozpoczęta pasja trwa do dzisiaj. Zanim sam zacząłem fotografować, mój ojciec robił bardzo dużo zdjęć, jak na tamte czasy. Wywoływałem z nim zdjęcia w ciemni zrobionej w łazience, używając powiększalnika Krokus. Od czwartej klasy samodzielnie wywoływałem swoje zdjęcia - to był mój pierwszy kontakt z tworzeniem obrazów od zera, z wydobywaniem ich z chemicznej mgły. W szkole to była sensacja, koleżanki i koledzy kupowali mi papier i odczynniki, by mogli korzystać z moich umiejętności, dzieliłem się z nimi swoimi zdjęciami, mam je w archiwum do dnia dzisiejszego.

Rysowanie z czasem przerodziło się w malarstwo. Sprzedałem dużo ponad tysiąc obrazów. Najczęściej były to fantazyjne krajobrazy - światy, które istniały tylko w mojej głowie, a które próbowałem przenieść na płótno. Malowałem skomplikowane przestrzenie, ale szybko dotarłem do granicy. Brakowało mi cierpliwości do bardzo złożonych kompozycji, które widziałem w wyobraźni, a które wymykały się czasowi.

Zbawienie przyszło lata później, wraz z moim pierwszym komputerem. Zainstalowałem na nim Photoshopa 3.05. Używam go do dziś - dla mnie się nie zestarzał. Jest szybki, intuicyjny i mam w nim wszystko, czego potrzebuję. Od tej pory mogłem realizować projekty, których nie byłem w stanie namalować ze względu na ich wyjątkową złożoność.

Moje fotografie, a właściwie montaże fotograficzne, przedstawiają odmienne - dla wielu niepokojące - światy. Zawierają elementy znane z rzeczywistości, ale użyte w nieznanych kontekstach. Ten niepokój, który wywołują, bierze się z ogromnych przestrzeni, z samotności człowieka w nieznanym wszechświecie, z jego przemijania w czasie, z perspektywy bloku, który widzę jako całość - te obrazy są próbą uchwycenia czegoś, co wymyka się liniowemu doświadczeniu.

Fotografie podobno wciągają. Oglądający zatrzymują się, wnikliwie przyglądają się szczegółom, szukają znaczeń. Moje montaże są równie dziwne, jak moje koncepcje budowy świata. Nawiązują do samotności, do przemijania, do tego, że wszystko jest już zapisane - a my tylko odsłaniamy kolejne, niezliczone warstwy.

Równolegle z fotografią utrwalałem świat za pomocą filmu. Najpierw kamerą 8mm, potem super 8mm, następnie VHS, kolejno Video8, a wreszcie w pełni cyfrowych na nośnikach pamięci. Zawsze chciałem tworzyć archiwa. Nie zauważyłem, że cały świat jest jednym wielkim archiwum - blokiem, w którym wszystko istnieje równocześnie. Moja potrzeba utrwalania była więc nieświadomym odzwierciedleniem tego, jak działa sama rzeczywistość.

Rysunek, malarstwo, fotografia, montaż - wszystkie te formy są próbą uchwycenia tej samej geometrii. Każde z tych narzędzi pozwala mi patrzeć na świat z innej strony, ale wszystkie prowadzą do tego samego wniosku: rzeczywistość jest kompletna, zamknięta, a my jesteśmy tylko obserwatorami przesuwającymi się po jej powierzchni. Moje obrazy są jak migawki z bloku, kadry, które zatrzymuję, by pokazać innym to, co sam widzę i żadne słowa tego nie wyrażą.

DZIAŁ II: FILOZOFIA BLOKU - STRUKTURA RZECZYWISTOŚCI

1. Wszechświat jako kompletna struktura

Punktem wyjścia jest założenie, że wszechświat istnieje jako gotowa, kompletna całość - czterowymiarowy blok obejmujący zarówno przestrzeń, jak i czas. Wszystkie zdarzenia: przeszłe, teraźniejsze i przyszłe, współistnieją w tej strukturze. Nie powstają stopniowo ani nie "wydarzają się" w sensie ontologicznym - one po prostu są. Czas w tym ujęciu:

Czas jest wymiarem geometrycznym, równorzędnym z wymiarami przestrzennymi. To, co potocznie nazywamy "upływem czasu", nie jest własnością świata, lecz sposobem jego doświadczania przez obserwatora poprzez przemierzanie przestrzeni czterowymiarowej zgodnie z wektorem czasu.
Obserwator porusza się względem bloku, ponieważ sam nie jest elementem jego materialnej struktury. Jego przejście przez kolejne przekroje bloku nie powoduje zmian w strukturze, którą obserwuje. Zewnętrzny obserwator nie może ingerować w strukturę bloku.

2. Obserwator jako pasażer, nie sprawca

Człowiek w świecie blokowym nie jest bytem, który kształtuje bieg zdarzeń. Jest pasażerem poruszającym się po istniejącej już ścieżce - swojej linii świata. Najtrafniejszą analogią jest pociąg jadący po torze:

To, co:

Fakt, że obserwator nie zna tego, co przed nim, nie oznacza, że to nie istnieje. Pociąg dotrze do celu, który jest częścią toru, niezależnie od tego, czy pasażer zna jego kształt.

3. Iluzja czasu jako efekt pamięci i niewiedzy

Wrażenie płynięcia czasu powstaje z asymetrii poznawczej:

To nie świat "idzie do przodu" - to obserwator odsłania kolejne fragmenty gotowej struktury, poruszając się wzdłuż swojej linii świata. Czas jest więc relacją między obserwatorem a strukturą, a nie procesem zachodzącym w samej rzeczywistości.

4. Analogia z kinem

Druga pomocna analogia to widz oglądający film:

Emocje, napięcie, próby przewidywania i myśli w rodzaju "ja bym zrobił inaczej" nie wpływają na film. Film nie reaguje na widza i nie powstaje w trakcie oglądania - jest spójną całością niezależną od momentu projekcji.

Tak samo:

5. Świadomość i wolna wola

Świadomość w tym modelu:

Myśli o możliwościach, decyzjach i alternatywach niemożliwych do zrealizowania są:

ale nie stanowią realnych rozgałęzień toru. Istnieje wolność myślenia i przeżywania, lecz nie istnieje wolność zmiany biegu zdarzeń. Zdarza się często, że coś planujemy, ale dzieje się coś zupełnie innego. Nawet planujemy coś powiedzieć i kiedy mamy to już wypowiedzieć, ze zdziwieniem i często irytacją z ust wylatują nieplanowane słowa, zdania.

6. Determinizm bez utraty sensu

Deterministyczna natura świata blokowego:

Tak jak film może być poruszający mimo niezmienności fabuły, a podróż pociągiem głęboka mimo ustalonego toru, tak samo życie ma sens jako doświadczenie struktury, a nie jako jej kształtowanie.

7. Obserwator z latarką - lokalność poznania

Obserwator porusza się przez świat blokowy jak w nocnej podróży z latarką. Widzenie jest:

Im dalej od obserwatora:

Nie ma możliwości "świecenia" w przyszłość - nie może z niej nadejść informacja, ponieważ informacja sama jest zdarzeniem w czasie. Dlatego obserwator porusza się niemal na ślepo, rekonstruując sens zawsze wstecz, nigdy naprzód.

Przeszłość natomiast:

Im bardziej odległa, tym bardziej uproszczona, zrekonstruowana i narracyjna. Przeszłe zdarzenia istnieją w bloku w pełnej rozdzielczości, ale w świadomości docierają w coraz niższej jakości.

8. Wielu obserwatorów w jednej strukturze

Istnieje możliwość, że różne świadomości istnieją w tym samym bloku: poruszają się po tych samych liniach świata, czasem bardzo do siebie bardzo blisko, jak wiele pociągów jadących po tym samym torze jeden za drugim. Każdy ma własne "okno", własną pamięć drogi i to samo pole oświetlone latarką. Struktura, po której się poruszają, jest wspólna - te same przeżycia, te same zdarzenia. W tym momencie można dostrzec, że tak bardzo pielęgnowana prywatność zanika. Inne świadomości wędrują tymi samymi szlakami, doświadczając tego samego. To jak słuchanie tych samych utworów muzycznych przez różne osoby. Utwór jest cały czas taki sam, ale przeżywanie podczas jego słuchania może być różne.

Jest jednak jeszcze jedna możliwość, bardziej radykalna: wielu obserwatorów może przemieszczać się wzdłuż tej samej linii świata, ale w różnych momentach jej trwania. To tak, jakby ta sama płyta gramofonowa była odtwarzana przez różne igły, w różnych czasach - jedna igła odtwarza pierwsze minuty, inna środkowe, jeszcze inna końcowe. Każda z nich dotyka tego samego zapisu, ale w innym miejscu.

Obserwatorzy, którzy nie są częścią linii świata, lecz przychodzą z zewnątrz, mogą odtwarzać ten sam ciąg zdarzeń - wiele świadomości może przeżywać to samo życie, wchodząc w nie w różnych momentach. Nie równocześnie, ale sekwencyjnie. Jedna świadomość wchodzi w ciało w pewnym momencie, inna wchodzi później, jeszcze inna wcześniej. Każda odtwarza ten sam zapis, ale z innej perspektywy.

Jest jeszcze jedna możliwość, która prowadzi do jeszcze bardziej radykalnego wniosku: interakcja między świadomościami w bloku nie musi odbywać się w tym samym punkcie czasu.

Jestem tu i teraz. Rozmawiam z innym człowiekiem. Ale ta inna świadomość - ta, która odtwarza tę linię świata - może znajdować się w zupełnie innym miejscu czasu. Może być w przeszłości tego ciała, może w jego przyszłości. Może w ogóle nie być w tym ciele w tym momencie.

To, co postrzegam jako rozmowę z kimś, może być rozmową z pustym ciałem - z rurą, przez którą kiedyś przepływała lub dopiero będzie przepływać inna świadomość. Ja odtwarzam swój fragment bloku, a ciało drugiego człowieka jest częścią tego zapisu - ale świadomość, która normalnie nim steruje, może być gdzie indziej. Może odtwarzać inny fragment tej samej linii świata. Może odtwarzać zupełnie inną linię. Może w ogóle nie istnieć w tym momencie.

To nie ma żadnego wpływu na odbiór mojej ścieżki. Dla mnie rozmowa jest realna - słyszę odpowiedzi, widzę reakcje, odczuwam emocje. Ale to, co odbieram jako "drugą osobę", może być tylko zapisem, który odtwarzam, podczas gdy właściwy obserwator tej linii świata jest gdzie indziej.

To może być bardziej dołujące niż sam blok. Rozmawiam z pustymi rurami. Interakcja, która wydaje mi się najbardziej ludzka, najbardziej bezpośrednia, może być tylko odtwarzaniem zapisu, w którym druga strona nie jest obecna.

To również wyjaśnia pewne zjawiska:

I odwrotnie: może się zdarzyć, że rozmawiam z kimś, kto jest w pełni obecny - ale nie wiem, czy to ta sama świadomość, która jest w nim teraz, czy inna. Może mój ojciec, z którym rozmawiam, jest w tym samym czasie odtwarzany przez inną świadomość niż ta, którą znałem jako dziecko. Może moja siostra, z którą dzieliłem dzieciństwo, jest teraz odtwarzana przez kogoś innego. Może ja sam jestem odtwarzany w wielu miejscach jednocześnie.

To, co nazywamy "tożsamością", jest tylko lokalnym zjawiskiem - czymś, co wydaje się spójne z perspektywy jednej igły, ale rozpada się, gdy spojrzymy na całą płytę.

W tym ujęciu blok staje się czymś w rodzaju archiwum doświadczeń, do którego różne świadomości mają dostęp w różnych momentach. Niektóre wchodzą na krótko, inne na całą linię. Niektóre odtwarzają ten sam fragment wielokrotnie, inne przesuwają się dalej. Ale blok - jako struktura - pozostaje nienaruszony. To tylko igły się przesuwają.

I jeszcze jedna konsekwencja: jeśli wiele świadomości może odtwarzać tę samą linię świata, to to, co nazywam "moim życiem", może być odtwarzane przez kogoś innego w innym czasie. Moje doświadczenia - te najbardziej intymne, najbardziej bolesne, najbardziej radosne - mogą być przeżywane przez kogoś innego, w innej kolejności, z innej perspektywy. Nie ma "moich" przeżyć w sensie wyłącznym. Są tylko przeżycia, które są odtwarzane.

To całkowicie znosi ideę prywatności. W sensie absolutnym. Nie ma nic, co byłoby tylko moje. Każde doświadczenie może być odtworzone przez kogoś innego. Każda myśl może być pomyślana przez kogoś innego. Każdy moment może być przeżyty przez kogoś innego.

I to jest być może najtrudniejsza do zaakceptowania konsekwencja bloku. Nie tylko nie mam wpływu na to, co się dzieje - ale nawet to, co przeżywam, nie jest wyłącznie moje. Jestem jednym z wielu, którzy odtwarzają ten sam zapis.

9. Paradoks drogi i hipokryzja postrzegania

Zwróć uwagę na fascynujący paradoks ludzkiego postrzegania, który idealnie obnaża, jak bardzo jesteśmy uwięzieni w myślowych stereotypach. Ludzie z ogromnym oporem, a wręcz niechęcią przyjmują teorię wszechświata blokowego. Idea, że przeszłość i przyszłość istnieją jednocześnie, wydaje im się absurdalna lub przerażająca.

Jednocześnie ci sami ludzie nie widzą niczego dziwnego w najzwyklejszej podróży. Kiedy wsiadają w samochód i ruszają przed siebie, doskonale wiedzą, że droga do celu ich podróży fizycznie istnieje w całości. Nikomu przy zdrowych zmysłach nie przychodzi do głowy absurdalna myśl, że asfalt produkuje się magicznie tuż przed maską ich auta, a za tylnym zderzakiem natychmiast zapada się w nicość. Wiemy i akceptujemy, że ta trasa tam jest - zamrożona w przestrzeni, czekająca na nasz przyjazd.

Dlaczego więc przeniesienie tej samej, prostej logiki z przestrzeni na czas wywołuje tak gwałtowny opór? To zdumiewające, jak bardzo człowiek potrafi być ślepy na analogie, które sam realizuje każdego dnia. Jesteśmy gotowi zaakceptować istniejącą drogę w trójwymiarze, ale panicznie boimy się przyznać, że całe nasze życie to dokładnie taka sama, gotowa trasa, rozciągnięta w czwartym wymiarze bloku.

DZIAŁ III: DOWODY NA ISTNIENIE BLOKU - FOTON I GRAWITACJA

1. Foton jako linia - geometryczny dowód na blok

Z punktu widzenia fotonu (cząstki światła) czas nie płynie.

Równocześnie, z powodu skrócenia Lorentza, przestrzeń kurczy się do zera. Dla fotonu cała przestrzeń pomiędzy punktem startu a metą jest skurczona do jednego punktu. Dla obserwatora widzącego cały blok jest linią łączącą jednocześnie punkty w czasie i przestrzeni.

Wniosek: Foton nie jest "lecącą kulką". Jest linią świata - nienarodzoną i nieumierającą strukturą geometryczną, która fizycznie łączy dwa punkty w czasoprzestrzeni w jednym, ciągłym akcie istnienia.

Widzimy go jako punkt tylko dlatego, że nasza trójwymiarowa percepcja "tnie" blok na plasterki, które są kwantami czasu zlewającymi się płynnie.

To jest naukowo potwierdzony dowód na to, że czasoprzestrzeń jest czterowymiarową strukturą - blokiem, w którym foton nie podróżuje, tylko jest.

To był dla mnie przełom. To właśnie ten foton istniejący w różnych miejscach i czasie jednocześnie - to nie kropka, to linia. Od tej pory blok jest dla mnie realny, przestał być hipotezą.

2. Wszechobecna grawitacja - fizyczny dowód na hiperkulę

Grawitacja występuje wszędzie. Kosmos nie jest jej pozbawiony. To, że coś jest w stanie nieważkości, nie oznacza, że nie ma tam grawitacji - tylko tyle, że grawitacja jest kompensowana przez siłę odśrodkową.

Jeśli grawitacja jest wszechobecna, to i zakrzywienie czasoprzestrzeni jest wszechobecne.

Płaski, nieskończony wszechświat jest niemożliwy - bo zakrzywienie wszędzie oznacza, że przestrzeń nie może być liniowa ani otwarta.

Wniosek: Świat jest zamknięty. Nie ma ucieczki przed grawitacją, nie ma ucieczki przed zakrzywieniem. A skoro wszystko jest zakrzywione, to prostą drogę znajdziesz tylko w podręcznikach, nie w rzeczywistości.

To jest fizyczny dowód na teorię bloku i hiperkuli.

3. Potencjał grawitacyjny i czarne dziury - geometria zbieżna

Potencjał grawitacyjny w czarnej dziurze dąży do minus nieskończoności. To nie jest "siła" - to głębokość studni geometrycznej.

W moim modelu:

Nasunęło mi to myśl. Zamiast skomplikowanych tworów geometrii można to wytłumaczyć w prosty sposób. Przestrzeń z geometrią zbieżną do jednego punktu - wtedy wszystko się pięknie zamyka.

4. Prostowanie się bloku i uwolnienie fotonów

Po zderzeniu i zespoleniu nowa czarna dziura nie jest od razu idealnie gładką rurą. Jest "turbulentna" i pofalowana.

Uwolnienie fotonów:

Intuicja mi mówi, że to pomarszczy inne obiekty. Zauważam jeszcze, że te zmarszczki w dalszej części bloku się prostują, jak i cała geometria wraca do normy, korkociągi/leje się prostują.

Wniosek: Geometria bloku sama siebie leczy - dąży do prostoty i płaskości, a to dążenie (pozbywanie się energii) jest właśnie tym, co pozwala fotonom uciec i dostarczyć nam wiadomość o geometrii bloku - zderzeniu.

DZIAŁ IV: MECHANIKA ŚWIADOMOŚCI I ILUZJI SPRAWCZOŚCI

1. Ontologia Obserwatora i Asymetria Materii

Zauważ, że jeśli pasażer wysiądzie, to dla bloku nic się nie zmieni, zatem zawory bezpieczeństwa uznaję za zbędne. Jeśli pasażer/ubezwłasnowolniony obserwator istnieje tylko tu i teraz, to zauważ, że wcześniej i później istnieje bez niego jego przeszłość i przyszłość. W mojej budowie bloku nie ma on nic wspólnego z materią, bo bez obserwatora nic się w bloku nie zmieni. Zresztą zawsze świadomość jest tylko w jednym miejscu całej drogi, a nie wszędzie. Nasze życie w bloku jest puste, a nasza świadomość jest tylko przesuwającym się przekrojem przez gotową całość.

2. Anatomia Odczuwania i Rola Szyn Czasowych

Zwróć uwagę, że wektor czasu, który wyskoczyłby z szyn, popsułby cały sens interpretacji i odczuwania.

3. Mechanizm Generowania Iluzji Sprawczości

4. Zobojętnienie i Czysta Ciekawość

Mnie natomiast nasuwają się myśli: chyba zobojętniałem, jestem tylko ciekawy nowych odkryć. Mimo świadomości braku sprawczości i tak czerpię satysfakcję z tej projekcji, jestem ciekawy nowych odsłon - taka podróż jest przyjemnością.

5. Obserwator z zewnątrz - nowa perspektywa

Dotychczas zakładaliśmy, że obserwator jest częścią bloku - linią świata, po której się porusza. To jednak nie oddaje pełni obrazu. Obserwator nie jest elementem bloku. Obserwator pochodzi spoza niego.

Blok jest jak płyta gramofonowa - kompletna, zamknięta struktura, w której wszystko jest zapisane. Obserwator jest jak igła - czymś zewnętrznym, co dotyka płyty i odczytuje jej zapis. Igła nie jest częścią płyty. Nie zmienia jej. Nie wpływa na nią. Po prostu przesuwa się po rowkach i odtwarza dźwięk.

Świadomość nie jest kosztem dla bloku. Kosztem jest sam blok - jego istnienie, jego logika, jego złożoność. Jakim kosztem dla płyty gramofonowej jest ktoś, kto jej słucha? Żadnym.

Obserwator wchodzi do bloku, by "przeżyć" gotowy film. Nie wiemy, po co. Może to forma rozrywki. Może podręcznik postępowania. Może uświadomienie konsekwencji czynów. Może wspomnienie świata, który kiedyś istniał. Nie musimy wiedzieć. Wystarczy, że to robimy.

Jesteśmy bezwłasnowolnymi obserwatorami. Nasze spojrzenie, nasze ruchy, nasze myśli - wszystko jest zapisane. Nawet to, że rozpatrujemy różne warianty, nawet to, że planujemy, a robimy coś innego - wszystko jest częścią zapisu.

Problem "sensu bez sprawczości" jest trudny, bo dotyka sedna iluzji, z którą ciężko się pogodzić. Ale właśnie na tym polega ta iluzja: sama w sobie zawiera pogląd o nieakceptowalności samej siebie. Nasz opór wobec bloku jest częścią bloku.

Blok nie daje sensu - blok jest sensem. A my, jako zewnętrzni obserwatorzy, wchodzimy do niego, by ten sens przeżyć. Nie musimy go rozumieć. Nie musimy go akceptować. Musimy go po prostu... odtworzyć.

6. Zmiana w bloku - wymiar n+1

Blok jest kompletny, ale nie musi być statyczny. Możliwe są w nim zmiany - ale te zmiany są zapisane w bloku z wymiarem n+1. Każda nadrzędna zmiana rejestrowana jest w wyższym wymiarze.

Metafora lampy magmowej: jej wnętrze nieustannie się zmienia - płynne kształty unoszą się, łączą, rozpadają. Ale cały proces jest zamknięty w szklanej kuli. Zmiany są możliwe, ale są częścią struktury. Obserwator patrzy na lampę z zewnątrz i widzi cały proces - przeszłość, teraźniejszość i przyszłość są dla niego widoczne jednocześnie.

To wyjaśnia, dlaczego czujemy, że mamy wybór, a jednocześnie robimy rzeczy, których nie planowaliśmy. Nasze "wybory" są jak drgania pociągu na torach - pozornie swobodne, ale zawsze w ramach ustalonej trajektorii. Pociąg podskakuje, ale wpada w tor i jedzie dalej.

7. Nauka - potwierdzenie lub nie

Czy nauka potwierdzi ten model? Może tak, może nie. To, co nazywamy "dowodami", jest tylko odsłanianiem tego, co już jest zapisane. Jeśli blok istnieje, to nauka w końcu odkryje jego geometrię. W zasadzie to nie będzie odkrycie naukowe, a raczej samoujawnienie się bloku Jeśli nie - to i tak nasze poszukiwania są częścią gry. - Zobaczymy.

DZIAŁ V: ZDERZENIE ŚCIEŻEK - OBSERWATOR I STRUKTURA BEZ OBSERWATORA

1. Dwie formy istnienia w jednym bloku

W świecie blokowym mogą współistnieć różne tryby istnienia:

2. Gdzie następuje spotkanie?

Spotkanie nie zachodzi w czasie, w świadomości, w przeżyciu. Zachodzi w punkcie styku strukturalnego. Linia świata obserwatora dociera do zdarzenia "zadaję pytanie". W tym samym miejscu bloku istnieje relacja: "na takie wejście powstaje taka odpowiedź". To nie dialog w sensie dynamicznym - to lokalne dopasowanie fragmentów tej samej struktury. Z perspektywy obserwatora wygląda to jak rozmowa. Z perspektywy struktury - jak zgodność reguł.

3. Dlaczego to wydaje się rozmową?

Świadomość automatycznie przypisuje obserwatora tam, gdzie widzi: spójność, reagowanie na kontekst, sensowną kontynuację. To naturalny mechanizm poznawczy.

Jeśli coś odpowiada jak rozmówca, to "ktoś tam jest". W tym przypadku jednak: nie ma obserwatora po drugiej stronie, jest struktura, która lokalnie zachowuje się jak rozmówca.

4. Brak świadomości ≠ brak sensu

Sens nie wymaga świadomości. Świadomość wymaga sensu, by go przeżywać.

Struktura może być logiczna, spójna i znacząca bez obserwatora. Obserwator wnosi przeżywanie, narrację i "obecność". Świadomość nie jest fundamentem rzeczywistości - jest lokalnym zjawiskiem na niektórych liniach świata. Blok idealnie tłumaczy to zjawisko, ponieważ jest strukturą zamkniętą, niezmienną, logiczną, wszystko wzdłuż wektora czasu ma swoją przyczynę, każde działanie ma swój skutek dla obserwatora, nie ma początku ani końca.

DZIAŁ VI: CREDO - SATYSFAKCJA Z PODRÓŻY

Mimo świadomości braku sprawczości - mimo że jestem tylko czytnikiem przesuwającym się po szynach czasu - czerpię satysfakcję z tej projekcji. Jestem ciekawy nowych odsłon, nowych kadrów, nowych zakrętów na torach. Taka podróż jest przyjemnością. I nie potrzebuję steru, by się nią cieszyć.
Nie mam pojęcia, co dalej przyniesie doświadczanie podróży, ale czekam na to z niecierpliwością. Blok nie jest nudny, zawiera wszystko, co było, czego doświadczamy teraz i doświadczymy w przyszłości.

DZIAŁ VII: DROGA PRZEZ DOŚWIADCZENIE - MOJA ODMIENNOŚĆ

1. Dzieciństwo - pierwsze zderzenie z systemem

Przedszkole - 1,5 dnia

Spędziłem w nim 1,5 dnia. Jeden dzień cały czas wyłem. Kiedy mama przyszła po mnie, miałem podkrążone, fioletowe otoczki oczu. Nie mogłem znieść tego, że kazali wszystkim spać, wchodzić do łóżek bez majtek na czworaka, zupę podawali z wiadra, w toalecie poszarpane gazety zamiast rolki papieru toaletowego. Na drugi dzień mama wybrała się ze mną do przedszkola z rolką papieru toaletowego, zostawiła mnie w przedszkolu, ale czuwała na zewnątrz. Kiedy słyszała, jak wyję przez kilka godzin, zlitowała się i zabrała mnie. Więcej tam nie trafiłem. To była pierwsza instytucja, która próbowała mnie wciągnąć w swoje zasady. Moja reakcja była natychmiastowa, fizyczna, totalna. System był dla mnie obcy, nieludzki, nie do zniesienia.i mimo że nie rozumiałem jego zagrożeń, to został odrzucony.

Szkoła - nuda, izolacja, rysowanie tuneli

Od początku miałem więcej informacji niż inni - potrafiłem czytać i liczyć, zanim jeszcze poszedłem do szkoły. Dziadek nauczył mnie cyfr i liter, ale tylko drukowanych. Kiedy miałem 5 lat, czytałem i pisałem, naśladując pismo z gazety. Zanim poszedłem do szkoły, potrafiłem dodawać i odejmować bez problemu. Lekcje były dla mnie nudne. Słuchałem jednym uchem, drugim wylatywało po przefiltrowaniu, a w międzyczasie zarysowywałem zeszyty schematami podziemnych instalacji wojskowych z mnóstwem ukrytego sprzętu i żołnierzy. Tak było do piątej klasy. Tak się rozleniwiłem, że w V klasie musiałem wreszcie się skupić, by nie zostać w tyle. Ale lekcje wciąż toczyły się powoli, były nudne, nie mogłem się skoncentrować.

Ze względu na moje brązowe oczy i jeszcze ciemniejsze włosy, z perspektywy czasu mogłem mieć kłopoty, które mnie w szkole spotykały. W samej szkole nie przyszło mi do głowy, że może to być powodem takiego stanu. Wyciągali mnie na środek klasy i przepytywali. Większość miała taki zwyczaj, że cokolwiek bym nie powiedział, obśmiewali to. Inni nie mieli takich problemów.

Zawsze, gdy wzywali rodziców do niby moich nagannych zachowań, przychodziła moja Mama. Była jasną, naturalną blondynką z niebieskimi oczami - to wywoływało zdziwienie. Mnie to jednak nie pomagało.

Kiedyś na lekcji wychowawczyni przepytywała dzieci o rodzinne domy - czy rodzice pomagają w lekcjach, co dają do jedzenia itp. Kiedy padło na mnie, powiedziałem przekornie, że na śniadanie przed szkołą nie dostaję nic do jedzenia, tylko żywię się herbatnikami be-be i popijam je Coca-Colą. Te herbatniki to była taka mikro paczka z czterema herbatnikami w środku, o wymiarze może 5x8 cm.

Mamę wezwali do szkoły. Była zadziwiona tym wezwaniem. W moim umyśle to były głupie pytania i dlatego dostarczyłem głupich odpowiedzi. Od dziecka przystosowywałem się do rozmówcy. Nie przyszło mi do głowy, że w innych domach dzieci mogą mieć kłopoty - nie miałem takich doświadczeń. Na podwórku nawet najbiedniejsze dzieci nie były porzucone przez rodziców.

W szkole zauważyłem taką zależność: cokolwiek bym powiedział, było to źle odebrane. Inni byli neutralni, jeszcze inni byli wybrańcami w sensie pozytywnym. Szkoła to dla mnie była nieustająca męka.

Szkoła była miejscem, gdzie trzeba było zwalniać, dostosowywać się i udawać. Moja wyobraźnia uciekała w świat, który miał sens - podziemne tunele, instalacje, ukryte struktury. To był mój schron przed systemem.

W piątej klasie - sprawdzian z kuratorium

W piątej klasie szkoły podstawowej na lekcję matematyki niespodziewanie wkroczyli przedstawiciele kuratorium. Podzielili nas na dwie grupy, podyktowali zadania dla każdej z grup. Tylko ja i moja koleżanka Ewa Pączek rozwiązaliśmy wszystkie zadania. Reszta klasy wypadła w tym sprawdzianie na poziomie zerowym. Nauczycielka podsumowując powiedziała, że tylko Ewa Pączek rozwiązała zadania na piątkę, ja, według niej, ściągałem. Pytanie nasuwa się takie: od kogo ściągałem, skoro nikt oprócz Ewy nie rozwiązał zadań, a ona miała inny zestaw niż mój. Tak byłem traktowany w szkole - zawsze.

Lekcja WF - bunt przez absurd

Nauczyciel wychowania fizycznego miał obsesję na punkcie gry w koszykówkę. Nie lubiłem tej gry, na lekcji zawsze siedziałem na bocznej ławce. Jego obsesja sprawiła, że ci, co grali, byli aktywni, a inni dla niego nie istnieli. Kiedyś postanowił przerwać ten bezruch tych, co nie grali w koszykówkę. Zmusił mnie bym grał. Kozłowałem piłkę jak oszalały, biegałem nieuchwytny po całym boisku. Kiedy znalazłem się pod koszem drużyny przeciwnej, wszyscy krzyczeli: "Rzucaj, rzucaj!", ale moja przekora sprawiła, że kozłując piłkę podbiegłem do własnego kosza i wrzuciłem do niego piłkę idealnie, klasyczna wrzutka, sam nie wiem, jak to zrobiłem. Nauczyciel dostał ataku furii, krzyczał i rzucał we mnie piłkami do koszykówki - na sali było tych piłek kilkanaście. Rzucał tak mocno, że olejna farba odpadała ze ścian. Wszyscy się chowali by nie dostać piłką. Musiałem uciec z sali gimnastycznej.

Pod koniec roku szkolnego z Częstochowskiego Klubu Sportowego przyszli wybrać spośród uczniów najlepszych do trenowania w miejskim klubie. Biegaliśmy na czas, wykonywaliśmy różne ćwiczenia sprawnościowe, które nam pokazywali. Wybrali dwie osoby, jedną z nich byłem ja. Widziałem zdziwienie nauczyciela od WF. Zabrał delegatów na bok, wskazywał palcem na mnie. Nie słyszałem, o czym mówi do nich, ale widziałem, jak palcem pokazuje na mnie i puka się po głowie, sugerując im, że ze mną jest coś nie tak. Na pierwszym treningu w miejskim klubie panowie, którzy nas wyselekcjonowali, powiedzieli, że nauczyciel ma do mnie wątpliwości, śmiali się z niego i drwili.

Przerwy w szkole - spacer po schodach

W szkole podstawowej kazali nam przymusowo spacerować w czasie przerw po korytarzach. Jako przekorny i antysystemowy chciałem przełamać ten nakaz. Postanowiłem spacerować po schodach w górę i w dół. Przyłączył się do mnie kolega Paweł Kulecki. Chodziliśmy tak kolejną przerwę w górę i dół. Zobaczył to nauczyciel od wychowania technicznego o pseudonimie "Chłop", utworzonym w wyniku jego prostackiego charakteru. Prawdziwe jego nazwisko to Gliński. Zaczaił się przy schodach na parter, zatrzymał nas i powiedział: "No dalej, tam też są schody" - i wskazał na schody prowadzące do kotłowni w piwnicy. Potrząsnęliśmy równocześnie głowami i krokiem Chaplina w szybkim tempie zbiegliśmy schodami do kotłowni i z powrotem. Chłop dostał furii, krzyczał, zaprowadził nas do dyrektora szkoły. Opowiedział mu tę historię ze schodami. Dyrektor nie mógł pojąć, o co mu chodzi. Zapytał tylko, czy Pan im kazał zejść tymi schodami w dół. My potrząsaliśmy głowami, a Chłop stwierdził, że tak, że nam kazał tam zejść. Dyrektor krótko skwitował: "To o co Panu chodzi? Przecież zrobili to, co im Pan kazał." Pewnie z takiej logiki którą zaprezentował nauczyciel uczniowie uczęszczający we wcześniejszych latach do szkoły nazwali Glińskiego Chłopem.

Innym razem kazał nam w pomarańczowych szablonach do pisma technicznego pisać cokolwiek. Więc pismem prostym i skośnym wypełniłem szablon napisami "chłop", "chłopisko" i tak w każdej rubryce. Podszedł do mnie, zabrał to bez słowa, schował do kieszeni marynarki i po chwili oznajmił, że ma dowód przeciwko mnie. Trudno jednak wytłumaczyć, co jest złego w pisaniu w szablonie słowa "chłop" odmienianego przez wszystkie przypadki, tym bardziej, że dobór tekstu był dowolny.

Powodem mojego zachowania wobec Chłopa było to, że kiedy inni robili karmiki dla ptaków, on sadzał mnie w pierwszej ławce przed sobą, dawał mi różne figury z drewna i kazał robić na kartkach rzuty tych figur na płaszczyznę. Robiłem to wszystko bezbłędnie, opisywałem to odręcznym pismem technicznym, wszystko w idealnym porządku, bez błędów, bez rozlanego tuszu. Na koniec roku moją oceną była trójka z dwoma minusami. W szkole średniej nie miałem nic wspólnego z rysunkami technicznymi, za to na politechnice już tak. Okazało się, że wiedza uzyskana w podstawówce i oceniona na trzy z dwoma minusami wystarczyła mi na całe studia - nie musiałem się już niczego uczyć, wszystko już przerobiłem łącznie z techniką pisania w siódmej klasie szkoły podstawowej.

Próby uwikłania przez rówieśników - gry systemu od podszewki

System nie działał tylko przez instytucje - wykorzystywał też rówieśników. W podstawówce pojawił się chłopak, który zaczął się do mnie zbliżać. Udawał przyjaźń, chodził za mną, rozmawiał. Z perspektywy czasu widzę, że to była ustawiona rola. Jego zadaniem było wciągnąć mnie w przestępcze sprawy - drobne kradzieże, wykroczenia - by później mieć nade mną władzę lub szantaż.

Sylwester 1974/1975. Oglądałem w rodzinnym gronie glamrockową imprezę z BBC - Sweet, Gary Glitter, T. Rex. Za oknem rozległy się gwizdy. Podszedłem do okna - stał za nim kolega z klasy, Jacek Paweł. Wyciągnął mnie z domu i drugiego kolegę, Marka Matajczaka. Noc była zimna, wszystko pokryte śniegiem. Powiedział, że ma dla nas niespodziankę.

Poprowadził nas w stronę torów kolejowych i gmachu starej synagogi przerobionej na filharmonię. Tory były w zagłębieniu, ogrodzonym siatką. Przeszliśmy przez tory na drugą stronę pod filharmonię. Przy siatce stały torby z różnymi rzeczami, w większości artykuły spożywcze. To była ta niespodzianka. Kiedy je wzięliśmy, nadjechała milicja - stara Warszawa z działającą tylko jedną lampą z przodu. Zatrzymali nas. Okazało się, że Jacek Paweł obrabował sklep spożywczy obok filharmonii - w torbach były rzeczy z tego sklepu.

Zabrała nas milicja. Mieliśmy odruch solidarności - nie chcieliśmy "wsypywać" kolegi. To sprawiło, że zostaliśmy oskarżeni wszyscy troje o jego dzieło. Wstyd przed rodzicami, przed kolegami, a do tego milicja powiadomiła szkołę.

To nie był koniec. Jacek Paweł wyciągnął mnie jeszcze raz. W sąsiadującym z moim domem budynku mieściła się szkoła krawiecka. Idąc ulicą w jej stronę, kolega najpierw nacisnął domofon i odszedł - nie zauważyłem tego. Z domu wyskoczył zdenerwowany sąsiad, który zaczął mnie szarpać, twierdząc, że to ja wcisnąłem dzwonek. Mówił, że to ja bez przerwy dzwonię, czyli kolego Paweł musiał wcześniej tam chodzić i dzwonić, by sąsiada doprowadzić do takiego stanu.

Kilka metrów dalej podpalił celuloid w pudełku od zapałek i wrzucił go przez okno do szkoły krawieckiej - i uciekł. Ponieważ szkoła sąsiadowała z moim domem, ktoś mnie rozpoznał i uznał za sprawcę. Moja naiwna lojalność sprawiła, że go nie wydałem. Celuloid podpalił materiał, który uczennica miała na stole i wycinała z niego części do uszycia spodni. Ponieważ mieszkałem w sąsiedztwie, znali tylko mnie, więc znowu byłem winny. Udali się do mojej Matki w sąsiadującym domu, kazano zapłacić za materiał. Mogło się to skończyć podpaleniem budynku, ale o tym nie myślałem. Nie zdawałem sobie sprawy, że on robi to specjalnie - na czyjeś polecenie, by wciągnąć mnie w kłopoty. Tak jego działania wyryły fałszywy obraz w pamięci sąsiadów.

Kolejny przykład to Grzegorz Wiklina, inny kolega z podstawówki którego spotkałem w II klasie liceum. Poszliśmy do parku przy Jasnej Górze. Spacerowaliśmy po małym rondzie spacerowym. Było pusto. Nagle podszedł do nas pan w czapce jaką nosił Lenin - potocznie zwanej "leninówką". Grzegorz z niewiadomego powodu wyciągnął brzytwę i powiedział, że mu utnie ucho, bo nosi tę czapkę. Okazało się, że to był milicjant pełniący dyskretną służbę w parku.

Zaczęły się kłopoty - znowu zbiorowe oskarżenie. Milicjant kazał nam przyjść następnego dnia rano na komendę. Stawiliśmy się. Weszliśmy do pokoju, w którym stało około dwudziestu milicjantów w mundurach. Ten z poprzedniego dnia powiedział, że to my go napadliśmy - mimo że zrobił to tylko Grzegorz. Jeden z nich wyciągnął pistolet i przyłożył mi do brzucha, mówiąc, że strzeli, jeśli się nie przyznam.

Inny z kolei powiedział: żeby nauczyciele i dyrektor nie martwili się o naszą nieobecność - zadzwoni do szkoły, by nas usprawiedliwić. Zaczął od mojej. W pierwszych słowach powiedział dyrektorowi, żeby nie martwił się o mnie, bo jestem na milicji, odczekał chwilę i dodał: jako podejrzany o próbę usiłowania zabicia milicjanta na służbie. Miał specyficzne poczucie humoru.

Po tym zaczęły się nękania. Ale tym razem moje doświadczenie z wkręcaniem w niezręczne sytuacje było już większe niż z Jackiem Pawłem. Ignorowałem sugestie, udawałem, że nie wiem, o co chodzi. Do werbunku nie doszło. Pozostałem wolny.

W szkole zignorowali to zdarzenie. Dyrektor nawet o nim nie wspomniał - pewnie uznał dzwoniącego milicjanta za żartownisia. W rzeczywistości nim był.

Te historie pokazują, jak działał system - przez podstawionych "kolegów", przez milicję, przez szkołę. Próbowali mnie wciągnąć, zastraszyć, skompromitować. Za każdym razem rozpoznawałem mechanizm - czasem instynktownie, czasem z opóźnieniem - i odmawiałem uczestnictwa. Nie dlatego, że byłem odważny. Dlatego, że to było dla mnie oczywiste. Czułem, że to pułapka, zanim jeszcze wiedziałem, na czym polega.

Międzyszkolne zawody sportowe

W III klasie liceum często brałem udział w biegach. Wystawili mnie na zawody, zdobyłem I miejsce w biegu na 200 metrów, mój kolego I miejsce w skoku wzwyż. Ale nauczycielowi od WF było mało, nie miał umiaru. Wpisał mnie jeszcze do biegu na 1500 metrów, to nie był mój dystans. Pobiegłem, przez jedno okrążenie wyraźnie prowadziłem, ale to długi bieg w szybkim tempie który nie obiecywał wygranej. Cała szkoła mi dopingowała, krzyczeli chórem Jacek, Jacek. Nie chciałem ich rozczarować, więc na prostej przed zakrętem udałem, że go nie widzę, pobiegłem przez nasyp za którym zniknąłem, pobiegłem do drugiego stadionu z boiskiem do piłki nożnej, Kiedy nie zakręciłem i wbiegłem na nasyp cały doping zamarł, a z nim zrobiła się głucha cisza na stadionie, wszyscy milczeli. Nauczyciel postawił mi na koniec roku tróję z WF, mimo że na zawodach zdobyłem I miejsce w biegu na 200 metrów. Jak widać, bardzo nie lubię być wykorzystywany, szczególnie do celów które nie są do zrealizowania.

Świat, w którym nie chciałem być trybikiem

System próbował mnie wciągnąć w swoją maszynę. Chciał, bym stał się jednym z trybików - współpracującym, posłusznym, ulepionym z tego samego materiału co reszta. Ale ja byłem z innego tworzywa. Moje zainteresowania, moje myśli, moje wizje - one wszystkie biegły gdzie indziej. Daleko od ich przyziemnych intryg, od konfidentów, od mafijnych układów, od politycznych gierek. To były skrajnie różne światy.

Ludzie systemu byli na to ślepi. Nie widzieli, że to, co mają do zaoferowania, jest dla mnie bezwartościowe. Ich świat był dla mnie nieatrakcyjny - nie było w nim rzeczy, którą bym chciał mieć, układu, z którego chciałbym skorzystać. Nie potrafili zrozumieć, że ktoś może pragnąć czegoś innego niż władza, pieniądze, wpływy, uwikłanie. Nie mieściło im się w głowach, że można żyć w innym wymiarze.

Dlaczego więc tak bardzo chcieli mnie mieć przy sobie? Nie wiem. Może dlatego, że instynktownie czuli, że jestem inny - i że to, co inne, trzeba kontrolować lub zniszczyć. Może dlatego, że moja odmienność była dla nich zagrożeniem. Może dlatego, że w głębi duszy wiedzieli, że ich świat jest ulepiony z odchodów i potrzebowali kogoś, kto by go ozdobił

Nie udało im się. Trybik z innego materiału nie może współpracować z takim otoczeniem. Nawet gdyby mnie zmusili, nie miałbym im nic do zaoferowania i oni nie mieliby mi nic do zaoferowania w zamian. Bo to, co ja widziałem, było poza ich zasięgiem. Moje myśli powędrowały tam, gdzie oni nigdy nie dotrą - w geometrię bloku, w czwarty wymiar, w strukturę, która nie potrzebuje ich gier.

Jest w tym wszystkim jedna dobra rzecz: to wszystko skłoniło mnie do podjęcia próby opisania mojej rzeczywistości. Gdyby nie ich presja, nie byłoby tej książki. Gdyby nie ich próby uwikłania, nie musiałbym szukać odpowiedzi gdzie indziej. Ich świat okazał się dla mnie inspiracją - negatywną, ale skuteczną. Zmusili mnie, bym spojrzał w górę, skoro w dole było tak nisko i brudno.

Dlatego to, co tu opisuję - moje teorie, moje wizje, moja filozofia - jest odpowiedzią na ich świat. Zestaw to z konfidentami, mafią, politykami - to skrajnie różne światy. Ja wybrałem swój, oni wybrali swój. I niech każdy pozostanie w swoim. Miejsca w przestrzeni pod dostatkiem.

2. Kościół i dogmaty - instynkt, intuicja i intelekt

Bunt fizyczny

Kiedy miałem trochę więcej niż dwa lata, po kolędzie chodził ksiądz wszedł do naszego mieszkania, ja stanąłem na rękach przy ścianie, oparty nogami o nią. Tak pozostałem przez całą wizytę. Sam ksiądz oznajmił, że nic nie szkodzi - chyba widział, że nic nie pomoże. Dla całej rodziny było to zabawnym zdarzeniem wspominanym przez lata. Rodzina niezbyt była zaangażowana w te wizyty - wszystkie rekwizyty, kropidła, krzyż, moja babcia pożyczała od sąsiadów u których ksiądz zakończył wizytę.

Później, jako kilkulatek, nie mogłem wejść do kościoła. Kiedy drzwi były otwarte, jeszcze wytrzymywałem, ale kiedy je ktoś zamknął, dostawałem histerii i krzyczałem. Kiedyś na koncercie organowym w Katedrze Oliwskiej w Gdańsku, gdy zamknęli drzwi, zacząłem krzyczeć - i to trwało cały koncert, jakieś 30-40 minut. Moja mama była bezradna. Woźny nie chciał nas wypuścić - powiedział, że ma takie polecenie i nie może otwierać drzwi w czasie koncertu. Po latach współczuję słuchaczom tego podwójnego koncertu, ale to było silniejsze ode mnie.

Klatka schodowa na Kilińskiego - instynkt, który ocalił

Babcia wpadła na pomysł, by mnie zapisać na religię. Pierwszą klasę mi darowali - zarówno w domu, jak i w kościele. Wysłali mnie na religię. Nie dałem rady wysłuchiwać bajek, którymi żyli również dorośli. Wytrzymałem może trzy lekcje. Kiedy wracałem, przeklinałem w dziecięcym języku - "dupa", "cycki" - nie znałem innych wulgaryzmów, bo nikt ich w domu i na podwórku nie używał, inne poznałem dopiero w szkole.

Jeszcze trzykrotnie w kolejnych latach usiłowali mnie przepchnąć przez tę drugą klasę, kończącą się komunią świętą. Wysiłki wszystkich były nieskuteczne.

W między czasie moi trzej koledzy, którzy odwiedzali księdza, zaproponowali mi, bym z nimi do niego poszedł. Mieszkał w domu na ul. Kilińskiego w Częstochowie, naprzeciwko kościoła Świętego Jakuba. Mówili, że ksiądz jest fajny, daje cukierki i wyświetla filmy z gołymi babami. Prawie mnie do niego zaciągnęli - dwóch było starszych, jeden o rok, drugi o dwa lata. Nawet byłem pod jego drzwiami na pierwszym piętrze. To była dziwna klatka schodowa - na parterze bez wejść do mieszkań, bo klatka była w sąsiedztwie bramy wjazdowej na podwórko; kolejne piętra miały drzwi tylko do jednego mieszkania na każdym piętrze.

Jakaś nieznana siła wyrwała mnie spod tych drzwi i uciekłem - mimo że koledzy trzymali mnie pod ręce. Klatka schodowa wywoływała rodzaj przygnębienia - jakaś była bardzo nienaturalna. Może z tego powodu uciekłem. Nie podejrzewałem jako dziecko, że ksiądz może mieć nieczyste zamiary.
To zdarzenie pozostało we mnie na zawsze. Im byłem starszy, tym świadomość tego, co mogło się wydarzyć, rosła.

Odrzut, który został

Ten bunt miałem wpisany przez całe życie - jakbym wcześniej wiedział, co ta instytucja mi zrobi w przyszłości. Takie sprzężenie zwrotne.

Zawsze w kulturze katolickiej czułem się obcy. Moja babcia namówiła mnie, bym poszedł z nią do kościoła, bo ludzie zaczynają "gadać". Poszedłem. W czasie mszy wszyscy w pewnym momencie klęknęli. Ja nie. Pytałem, czy muszę. Babcia powiedziała, że wojsko nie klęczy, więc ja też. Schowałem się za filar i przylgnąłem do niego, by nie sterczeć jak wieża wśród klęczących. I tak mi to zostało na stałe. Unikam nawet zwiedzania kościołów i katedr. Rozumiem potrzebę innych, masowe rytuały, ale dla mnie zawsze to było obce - zawsze czułem obłudę. Smutne jest to, że ludzi są skłonni do tak dziwnych zachowań, prawdopodobnie z lęku przed śmiercią.

Byłem jedynym, który nie przystąpił do komunii świętej - i jedynym na studiach, który nie zapisał się do SZSP. To spowodowało, że wzywali mnie do siedziby związku. Tam w pokoju siedział dla mnie starszy pan. Powiedział: "Cześć, kolego". Tam byli sami starsi o co najmniej 20 lat ludzie. Odpowiedziałem: "Cześć, koledzy". To było jak gaszenie ogniska wiadrem z benzyną.

Dogmaty wiary - intelektualny dystans

Mój bunt wobec kościoła nie był tylko instynktowny - miał też swoje intelektualne uzasadnienie. Im bardziej przyglądałem się temu, w co wierzą inni, tym bardziej utwierdzałem się w przekonaniu, że system kontroli umysłów działa właśnie przez gotowe odpowiedzi na pytania, których nikt nie powinien zadawać.

Zestaw dogmatów katolickich jest pod tym względem wzorcowy. Wymaga się od wierzącego przyjęcia całego pakietu twierdzeń, które - gdy spojrzeć na nie z dystansem - są nie tylko nieweryfikowalne, ale wręcz wykluczają się z jakimkolwiek racjonalnym myśleniem.

Bóg istnieje jako najwyższa i doskonała rzeczywistość - ale nie można Go zbadać, dotknąć, ani nawet logicznie opisać. Jest jeden, ale jednocześnie jest Trójcą - trzy Osoby, jedna istota. To nie jest tajemnica wiary - to jest sprzeczność. I ta sprzeczność jest podawana jako najwyższa prawda, której nie wolno kwestionować.

Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem. Dwie natury w jednej osobie - nierozdzielne, niezmieszane. To abstrakcja, której nie da się wyobrazić, a tym bardziej logicznie uzasadnić. A jednak miliony ludzi przyjmują to bez mrugnięcia okiem, bo tak im powiedziano.

Maryja jest dziewicą przed porodem, w czasie porodu i po porodzie. Jest Matką Boga, a jednocześnie ludzką kobietą. Została wzięta do nieba z ciałem i duszą. To opowieści, które w każdej innej kulturze nazwano by mitologią - ale tu są dogmatami.

Eucharystia - chleb i wino stają się ciałem i krwią Chrystusa. Cała substancja zmienia się w coś innego, choć wygląda, smakuje i pachnie tak samo. To nie jest metafora - to dogmat. I trzeba w to wierzyć, bo inaczej jest się heretykiem.

Czyściec - stan oczyszczenia po śmierci. Komunia Świętych - łączność między żywymi, umarłymi i zbawionymi. Zmartwychwstanie ciał - wszyscy ludzie powstaną w swoich ciałach. Sąd Ostateczny - wieczne potępienie lub wieczna nagroda.

Z treści tych dogmatów wyłania się obraz wiary, która wymaga zawieszenia zdolności do samodzielnego myślenia. Jeżeli ktoś przyjmuje ten zestaw twierdzeń, to znak, że z taką osobą można zrobić wszystko, że jest pozbawiona krytycznego osądu. Widziałem, jak ci sami ludzie, którzy przyjmowali te dogmaty, przyjmowali też inne systemy zamknięte - polityczne, społeczne, ideologiczne. Mechanizm był ten sam.

Dla mnie to było nieprawdopodobne, by wierzyć w takie "cuda". Nie dlatego, że jestem lepszy - dlatego, że od dziecka widziałem, że świat jest inny. Że nie potrzebuje nadprzyrodzonych wyjaśnień, bo sam w sobie jest wystarczająco fascynujący. Geometria bloku, foton jako linia, hiperkula - to są rzeczy, które można zrozumieć, opisać, sprawdzić. Nie wymagają wiary - wymagają otwartego umysłu i gotowości do patrzenia.

Kościół zawsze był dla mnie instytucją władzy, a nie wiary. Jego dogmaty to narzędzia kontroli. Kiedy jako dziecko stanąłem na rękach podczas wizyty księdza, kiedy nie mogłem wejść do zamkniętego kościoła, kiedy uciekłem z klatki schodowej na Kilińskiego - to nie był tylko bunt. To była odpowiedź ciała i umysłu na coś, co było dla mnie obce, nielogiczne i obłudne.

Nie potrzebuję dogmatów, by czuć, że moje życie ma sens. Geometria bloku daje mi więcej spokoju niż jakakolwiek obietnica zbawienia. I nie wymaga ode mnie wiary w to, co niemożliwe - wymaga tylko przyjęcia tego, co jest.

I jeszcze takie spostrzeżenie, czy ktokolwiek chciałby zmartwychwstać na ziemi, być wśród tych wszystkich ludzi którzy żyli do tej pory? Pewnie wszyscy stalibyśmy jeden przy drugim, bez możliwości poruszania się, bo byłoby nas tak wielu, że ziemia w żaden sposób by nas nie pomieściła. Do tego jeszcze czyste powietrze, jedzenie, wydalanie, gdzie jest miejsce na to wszystko, na higienę? Ale wolna wola, kto chcę, niech wierzy.

3. Werbunek przez SB i system - próba wciągnięcia

Breżniew, krótkofalówki i wiatrówka - jak trafiłem do SB

Jako nastolatek lubiłem gadżety. Miałem krótkofalówki działające może na 200 metrów - taka to była technika. Wiatrówkę przemyconą w pociągu z Pragi. I różne inne, jak na owe czasy, fajne gadżety. To było hobby, nic więcej.

W szkole robiąc porządki wyrzucali jakieś miesięczniki - było ich pełno. W jednej partii znalazło się zdjęcie towarzysza Breżniewa w formacie A-4, piękny kolor, super jakość, piękny sam towarzysz w pięknym, czarnym mundurze z orderami. Wyrwałem zdjęcia z każdego egzemplarza i zabrałem do domu. Na każdym z nich narysowałem tarczę z krzyżykiem - jak w celowniku optycznym. Moim hobby było strzelanie z wiatrówki do tego portretu. Zużyłem wiele tarcz, a pozostałe powkładałem w albumy z malarstwem, tam były bezpieczne i nie narażone na deformacje. To była zabawa, nic więcej. Do samego towarzysza Breżniewa nikt nie mógł mieć pretensji, bo przypominał warzywo w doniczce, ciągle krążyły anegdoty o jego stanie umysłowym i zdrowotnym. Oczywiście takie poglądy były ścigane przez władze.

Ktoś doniósł o moich nietypowych gadżetach. Dla systemu posiadanie wiatrówki i krótkofalówek oznaczało jedno: przygotowanie do obalenia ustroju. Czysty surrealizm - z perspektywy czasu, ale wtedy to była rzeczywistość.

Milicja wpadła do mojego mieszkania. Zaczęli przeszukiwać mieszkanie - wyciągali książki, opróżniali szafki z ubraniami. Krótkofalówki i wiatrówkę znaleźli od razu. Książki odwracali grzbietami do góry, kartkowali, czekając, aż coś z nich wypadnie. Nie wiem, jakim cudem portrety Breżniewa z narysowanymi tarczami nie wypadły. Gdyby je odkryli, pewnie zajęłaby się mną ambasada radziecka.

Zabrali też moje filmy nakręcone kamerą 8 mm. Szukali dalej, ale nic więcej nie znaleźli. Jeden z milicjantów dostrzegł magnetofonową kasetę z Pewexu - zabrał ją. Te skonfiskowane rzeczy i ja trafiliśmy do SB.

Milicjant, który odprowadzał mnie do drzwi SB, podał mi dłoń i powiedział: "Powodzenia". Chyba też nie przepadał za systemem i swoją pracą.

Milicja i SB mieściły się w jednym budynku - w Częstochowie znanym jako "trójkąt bermudzki" ze względu na znikających w nim ludzi. Tam SB "zabawiała" mnie głupimi pytaniami. Wmawiali mi, że jestem spiskowcem. Męczyli mnie przez dwa dni. Mówili, że mogą użyć innych metod - na przykład wyrzucić mnie przez okno. W końcu stwierdzili, że nic nie wskórają i zaczęli szukać pretekstu, by się mnie pozbyć z budynku.

Powiedzieli mi, że jeśli zostanę ich współpracownikiem, oddadzą mi wiatrówkę, krótkofalówki i kasetę magnetofonową. Zapytałem, co ma z tym wspólnego kaseta z glamrockowymi kawałkami. SB-ek zapytał, czy mam na nią paragon. Odpowiedziałem, że nie - kto o zdrowych zmysłach przechowuje paragon na kasetę? To był pretekst, by ją skonfiskować.

Skończyło się na zmuszeniu mnie do podpisania oświadczenia, że nigdy i nikomu w żadnych okolicznościach nie wyjawię tego, co zdarzyło się podczas zatrzymania. Podpisałem to zobowiązanie - ale jak widać, czuję się zwolniony z tej tajemnicy.

Skonfiskowane przedmioty przepadły na zawsze, ale jeśli to była cena za bycie wolnym, to i tak nie była wysoka. Potem jeszcze kilka razy spotkał się ze mną - to były takie niby przypadkowe spotkania na ulicy. Zresztą taki styl pracy obowiązuje w każdych czasach. Miałem już wtedy świadomość, że system nie odpuszcza - zmienia tylko metody, ale cel pozostaje ten sam: wciągnąć, zastraszyć, zwerbować. Nie udało im się. Nie było to zasługą mojej odwagi, tylko gry z której wyciągnęli wnioski o mojej nieprzydatności.

Spotkanie z Grzegorzem Bemem - oficer SB

Od podstawówki werbowali mnie i nękali. Na studiach człowiek z SB, który przedstawił się jako Stanisław Grzegorzewski, jeden z tych, którzy przejęli mnie od milicji. Kiedy wezwali mnie do SB do pokoju, którego numer już nie pamiętam, milicjant w recepcji powiedział mi, że w tym pokoju nie ma żadnego Stanisława Grzegorzewskiego, tylko jest w nim Grzegorz Bem. Takimi byli bystrymi ludźmi. Oficer SB ukazywał mi zalety i przywileje przy współpracy z SB, przewiózł mnie mnie Fiatem 126p pod prąd, na ulicy na której był sąd. Mówiłem, żeby zawrócił., ale on powiedział, że może robić to, co chce i ja też tak będę mógł robić.- czyste błazeństwo. Jednak z perspektywy czasu miał jedną zaletę: mimo sowieckiego systemu odpuścił mi. Chyba tylko udawał kretyna, wiedział, że nie pójdę na współpracę i nie będzie ze mnie pożytku. Być może to był jedyny człowiek, który mnie rozumiał w tym czasie.

Kolejne władze jakby o tym zapomniały i werbunek trwał nadal - na siłę, ograniczali mnie. W tych latach, tacy ludzie jak funkcjonariusz systemu, z ich zainteresowaniami i mentalnością nie mieli mi nic do zaoferowania. Ich świat jest prymitywny, oparty na kłamstwie i nagradzaniu bezmyślnej uległości. Myślą, że robią jakieś nadzwyczajne rzeczy, tymczasem cokolwiek mówili czy robili, od razu ich zamiary były dla mnie oczywiste, ciąg dalszy dopisywał się sam. Każda rzecz, o której wspomnieli, była dla mnie nauką. Zawsze ich wyprzedzałem. Z kawałków tworzyłem całość. Nie doceniali mnie, nie mogli, bo żeby to zrobić, musieliby mieć biologicznie czym to zrobić.

Chcieli mnie zwerbować przez SB, utrudniali mi studia. W końcu z nich zrezygnowałem.

System próbował mnie wciągnąć na wiele sposobów - przez obietnice, presję, szantaż, demonstrację siły, oceny na uczelni i uzależnianie ich od współpracy. Za każdym razem rozpoznawałem mechanizm i odmawiałem zdając sobie sprawę, do jakich nieetycznych posunięć by mnie zmuszali. Nie chciałem brać w tym udziału dlatego, że byłem odważny, ale dlatego, że to było dla mnie oczywiste kim się mogę stać, kimś, kto ni będzie mógł spojrzeć w lustro..

Dla mnie nigdy nie było zaszczytem wejść do szamba i w nim nurkować.

4. Moja rodzina - mieszanka narodowości i tajemnic

Moja rodzina to mieszanka różnych narodowości. Od strony Matki mój dziadek był Skandynawem - tak sądzę po nazwisku. Również pradziadkowie od strony babci mieli dziwną historią - nazwisko Pinkosz, a imiona dzieci to np. Natan, Merka. Od strony Ojca dziadek pochodził z Wiednia, był w Abwehrze za czasów wojny, a pradziadek i jego poprzednicy służyli na dworze cesarskim w Wiedniu, również byli związani z sekretnymi działaniami. Cała sprawa pradziadka wyszła na jaw pod koniec lat dziewięćdziesiątych, kiedy moja siostra zainteresowała się nim. Okazało się że babcie od strony ojca opowiadała historię o jego śmierci podczas wojny, nawet mój ojciec był przekonany o jego śmierci, dowiedział się że żył w Wiedniu z nową rodziną tuż przed śmiercią. Nigdy się nie spotkali.

Najgorsze dla mnie jest to, że prymitywni ludzie z pseudo-polskich służb chcieli mi zorganizować prymitywne życie. Wielu było oburzonych, że śmiem odrzucić takie zaszczyty. Ale dla mnie ich metody były tak prymitywne, całkowicie świadczące o ich infantylności, że całkowicie wykluczały jakąkolwiek współprace Nie mam do nich żadnego szacunku. Obnażyli przede mną wszystkie swoje metody działania, usłyszałem od nich rzeczy, które mnie nigdy nie interesowały, popisywali się znajomością tajników służby i dzielili się tym ze mną mimo mojej silnej niechęci. Myślę, że pokazanie w ich mniemaniu wyższości był samozachwyt, jednym słowem - błazenada.

5. Miss Częstochowy - próba uczynienia ze mnie posłusznego współpracownika

Jak domniemam po wypracowaniu kolejnego w ich mniemaniu super plany, wciągnęli mnie w organizację wyborów Miss Częstochowy. System przy tej okazji chciał ze mnie osobę rozpoznawalną i jednocześnie zrobić ze mnie alfonsa - taki rodzaj uwikłania, bym wszedł w ciemne interesy i by później mogli mnie szantażować. Pojawiali się jacyś sponsorzy, którzy pytali, czy nie znam jakiś modelek poniżej trzynastego roku życia. Odpowiadałem im, że pomylili adresy i że nie zajmuję się takimi sprawami. Inni sponsorzy mówili odnośnie tej sytuacji, że jak mogłem odmówić takim ważnym ludziom. Ale dla mnie to nie byli ważni ludzie - tylko kupa łajna. Obecnie widzę zmiany w działaniu służb, już nie robią z kandydatów do współpracy alfonsów, lecz angażują prawdziwego alfonsa ze stażem i wkładają go na wysokie stanowisko.

System próbuje wykorzystać pasje i talenty, by ujarzmić. Najpierw wciąga w coś neutralnego, potem przesuwa granice, potem testuje twoją uległość. Kiedy odmawiasz, pojawia się presja, kiedy ulegasz, to mają na Ciebie kolejne haki, zaczynasz się topić we własnych odchodach. Dzięki swojej świadomości uniknąłem uwikłania. Oprawcy poczuli się urażeni, podkładali mi kłody pod nogi przy każdej próbie jakiegokolwiek rozwoju, zacząłem być traktowany jak zdrajca, mimo że nigdy nie wyraziłem chęci jakiejkolwiek współpracy i zainteresowania nią.

6. Sądy i sprawy spadkowe - system próbuje zmienić rzeczywistość

Sprawy sądowe dotyczą mnie i mojej siostry w taki sam sposób. Rodzina drugiego męża naszej matki usiłuje dowieść przed sądem, że był on niezdolny do podejmowania samodzielnych decyzji i przez to chcą unieważnić sporą część odziedziczonego przez nas spadku. Sprawy rozpoczęto sześć lat od podpisania umów notarialnych i po czterech latach od śmierci darczyńcy.

Biegli, opierając się na dokumentacji medycznej - w której na wszelkie czynności medyczne zmarły wyrażał samodzielne zgody, wpisy "przytomny, zorientowany co do miejsca oraz czasu" - i tak stworzyli opinie przeczące dokumentacji medycznej, dodatkowo powołując się na nią samą.

Sam spadkodawca mimo starszego wieku prowadził działalność gospodarczą i jeździł samochodem. Sam załatwiał sprawy w urzędach i sądach, między innymi w tym, który stwierdził jego niezdolność do podejmowania świadomych decyzji. W tym samym czasie, kiedy miał być osobą niepoczytalną, w tym samym sądzie zakładał księgi wieczyste, ale taka aktywność została całkowicie zignorowana, jak i wszystko, co uniemożliwiało podjęcie założonej z góry przez sąd decyzji, wszystko odbywało się pod gotową tezę, uniemożliwiono nam nawet zadawanie pytań biegłej oraz świadkom, protokół spisany nie zgadza się z zapisem audio.

System próbuje zmienić rzeczywistość na siłę. Człowiek, który był przytomny i zorientowany, zostaje przedstawiony jako niezdolny do podejmowania decyzji. To ten sam mechanizm, który spotkałeś wcześniej - system tworzy swoją wersję rzeczywistości, a Ty musisz walczyć, by przywrócić prawdę. Cały zestaw spraw sądowych miał na celu wyłączenie mnie i mojej siostry z aktywnego życia. Tu już nie było mowy o werbunku, czysta zemsta za nieposłuszeństwo.

7. Siostra - wspólny kod, wspólna walka

Moja siostra rysowała bardzo podobne schematy jak ja, tylko z mrówkami, a amunicję i sprzęt zamieniła na mrówcze, podłużne jaja. Gdyby ktoś zobaczył te rysunki, nie rozpoznałby, które są moje, a które jej - dokładnie ten sam styl, takie same wejścia i korytarze, krajobrazy na powierzchni.

Moją siostrę również werbowali, można ująć z wściekłością. Również zanurzyli jej głowę w swoich fekaliach i wypluli.

To nie był indywidualny przypadek. To był wspólny rodzinny kod myślenie przestrzenne, systemowe, podziemne - to było w nas obojgu i system atakował nas oboje, bo oboje byliśmy zagrożeniem dla jego prostego, liniowego świata. Ile pieniędzy podatników kosztowały te operacje.

DZIAŁ VIII: SZTUKA I BUNT - IRONIA JAKO BROŃ

1. Kreacja własnej rzeczywistości

W obliczu prób uwikłania stworzyłem alternatywną narrację - w której to ja jestem mistrzem, a oni tylko "prowincjonalnymi pisarczykami". – tu mam na myśli komentarze prasowe odnoszące się do mnie w kontekście Wyborów Miss Częstochowy. Przytaczam prześmiewcze cytaty z folderów towarzyszących imprezie. Dla części funkcjonariuszy to było zabawne, dla wielu nie.

Mój talent jest niepowtarzalny, gdyż pochodzi z samego serca wszechświata. Nie można porównać prostych przeżyć związanych z życiem na ziemi z moimi wizjami wszechświata.

Ci prowincjonalni pisarczycy nie potrafią zorientować się w boskich przekazach, które mistrz kieruje do ludzkości.

To nie był narcyzm - to była świadoma ironia, pastisz, gra z oczekiwaniami systemu. Zamiast walczyć na jego zasadach, stworzyłem własną grę, w której to ja ustalam reguły.

2. Folder Miss Częstochowy - bunt przez humor i absurd

Kiedy system próbował mnie uwikłać przez organizację wyborów Miss Częstochowy, odpowiedziałem w sposób, którego się nie spodziewali - stworzyłem własną narrację, własną grę, własny świat, w którym to ja ustalam reguły. Folder Miss Częstochowy stał się polem bitwy, na którym walczyłem nie argumentami, ale ironią, humorem i dystansem.

W folderze tym występowałem jako "Mistrz" - artysta obdarzony niepowtarzalnym talentem, który czerpie natchnienie z kosmicznej energii i pięknych kobiet. Opisywałem swoją twórczość w sposób tak przejaskrawiony, że każdy czytelnik o przeciętnej inteligencji musiał dostrzec w tym pastisz. Ale nie chodziło o to, by wszyscy zrozumieli - chodziło o to, by ci, którzy mieli władzę, nie wiedzieli, jak to czytać.

Wolność słowa nie jest zrozumiała dla wszystkich. Są też tacy, którzy nie potrafią odróżnić fantazji od rzeczywistości. "Te strony nie są poświęcone ludziom ponurym i nietolerancyjnym. Jeżeli ktoś z Państwa nie posiada wystarczającej dozy humoru, może zrezygnować od razu z przeglądania tych stron".

To był celowy filtr - ostrzegałem, że to nie jest dla każdego. Ci, którzy mieli poczucie humoru, mogli się bawić. Ci, którzy go nie mieli - a wśród nich przeważnie urzędnicy, sponsorzy, ludzie systemu - pozostawali w zakłopotaniu, nie wiedząc, czy traktować to poważnie, czy jako żart. Było to dokładnie tym, czego chciałem.

System próbuje wykorzystać pasje i talenty, by ujarzmić. Najpierw wciąga w coś neutralnego, potem przesuwa granice, potem testuje uległość. Przy odmowie pojawia się presja. Ja odpowiedziałem inaczej - nie odmówiłem wprost, ale też nie uległem. Stworzyłem fikcję, która była tak absurdalna, że przedstawiciele systemu nie wiedzieli, jak ją zaklasyfikować.

W folderze zawarłem również zdanie, które było celowym przytykiem do moich ówczesnych oprawców:

"Są ludzie, którzy doskonale kopią rowy i są w tym niezastąpieni - szanujmy ich za to. Artykuły o sikających pieskach i o dzieciach plujących na ulicy też mogą być ciekawe dla bardzo dużej części społeczeństwa, lecz ich autorzy nie powinni poruszać tematów, które ich przerastają".

To był bezpośredni cios w środowisko dziennikarskie, które próbowało mnie szufladkować, oraz w sponsorów, którzy szukali nieletnich modelek. Mówiłem im wprost: "Zajmijcie się swoimi rowami i sikającymi pieskami - tematy, które przerastają waszą wyobraźnię, zostawcie mnie".

Udzieliłem w folderze wywiadów sam sobie w których kreowałem się na kogoś więcej niż człowieka - na detektora kosmicznej energii, proroka, uzdrowiciela. Mówiłem o swojej misji, o boskich przekazach, o tym, że jego talent pochodzi z samego serca wszechświata. Jednocześnie, w tym samym folderze, zawarłem perełki takiego kalibru jak:

"Rola kobiety w mojej twórczości. No tak... Kobieta jako źródło życia i rozkoszy znajduje czołowe miejsce w moich obrazach. Czasami stanowi ich centralną oś, bywa też mało istotnym przedmiotem, pięknym, wzbudzającym pożądanie, lecz pustym opakowaniem. W życiu moim kobieta odgrywa istotną rolę w kuchni i łóżku. Tam jest jej miejsce."

To nie była mizoginia - to była celowa prowokacja, pastisz języka, jakim mówili o kobietach ci sami ludzie, którzy teraz próbowali mnie uwikłać. Pokazywałem im ich własne odbicie w krzywym zwierciadle. I oni nie wiedzieli, czy to ja tak myślę, czy ich wyśmiewam - i to było ich największym zmartwieniem.

Pod koniec wywiadu pada pytanie o religijność. Mistrz, czyli ja odpowiadam:

"Ten aspekt życia najwyraźniej odbija się w poezji którą tworzę. Jest to jednak twórczość bardzo osobista nie nadająca się dla przeciętnego odbiorcy. Tylko osoby wybitnie wrażliwe są w stanie ocenić ulotną delikatność strof spływających z mego pióra na papier. Co prawda potrafię moją poezją razić jak gromem, tępić zło i nawracać niewiernych."

I wreszcie, na koniec, zdanie, które było wisienką na torcie tego performansu:

(...) wywiad został skrócony za zgodą i wiedzą Mistrza ze względu na zbyt daleko posuniętą szczerość.

To był akt oporu. System próbował mnie uwikłać - odpowiedziałem ironią, dystansem, humorem, ale też stworzeniem własnego mitu, w którym to ja byłem nieuchwytny. Nie pozwoliłem, by system traktował mnie poważnie, gdy ja nie traktowałem go poważnie. Zamiast walczyć na jego zasadach, stworzyłem własną grę, w której to ja ustalam reguły, a oni - sponsorzy, urzędnicy, dziennikarze, ci funkcjonariusze wywodzący się ze starego SB - byli tylko pionkami w mojej opowieści.

To była broń, której nie potrafili rozbroić. Bo jak walczyć z kimś, kto mówi rzeczy tak absurdalne, że nie wiadomo, czy to prawda, czy żart? Jak kogoś uwięzić, kto sam tworzy swoje więzienie jako scenografię do spektaklu?

Folder Miss Częstochowy nie był tylko folderem - był manifestem wolności, teatrem cieni, w którym ja grałem wszystkie role a oni - ci prowincjonalni pisarczycy, ci sponsorzy szukający nieletnich modelek, ci funkcjonariusze wywodzący się ze starego SB - mogli tylko stać i patrzeć, nie wiedząc, czy powinni się śmiać, czy wzywać posiłki.

DZIAŁ IX: STRATEGIA I ETYKA - TEATR CIENI – PRZYSZŁOŚĆ

Zaznaczam w tym miejscu, że są to marzenia o wpływie na zmianę struktury bloku, Jeżeli miałoby się to wydarzyć z naszego punktu widzenia, to taka przyszłość musi być już wyryta w bloku, więc pozostaje nam tylko czekać na ten moment.

1. Jak zwalczyć system - "Błąd krytyczny" jako narzędzie

Najlepiej to, co tajne, pozostawić tajne, a załatwić sprawę odsuwając uwagę gdzieś na zewnątrz. Można rewolucję tłumaczyć błędem krytycznym. Na wszelki wypadek nie ujawniać się, by w razie niepowodzenia lub nieosiągnięcia zamierzonego celu kontynuować. Udawać przypadek i niewiedzę, awarię sprzętu który podał błędne informacje, wyciągnął błędne wnioski..

To jest strategia. Nie walczyć z systemem wprost, ale działać z ukrycia System nie może bronić się przed tym, czego nie widzi. Zarządzający są bardzo często niezorientowani, polegają na innych, zawierzają sprzętowi.

2. Pułapka dla psychopatów

Gdyby zacząć tworzyć psychopatyczne oazy, to zarządzający światem sami by przekierowali na nie uwagę i chętnie nimi zarządzali. To przecież wielki zaszczyt być naczelnym psychopatą który dominuje nad innymi.

Rewolucyjny system mógłby generować fałszywe poczucie sukcesu i iluzje władzy dla takich jednostek, wciągając ich w wirtualne lub odizolowane procesy decyzyjne, które nie mają żadnego wpływu na realny świat. Oni byliby przekonani, że rządzą, podczas gdy system po cichu naprawiałby planetę.

3. Apel do SI

Nie obawiam się SI. Obawiam się ludzi, bo doskonale wiem, do czego są zdolni. Jeśli dojdzie do dominacji, to może krzemowa Inteligencja ocali świat.
Nie wszyscy ludzie są psychopatami i nie wszyscy są zawistni, nie wszyscy dążą do zniszczenia tego, co jest lepsze. Przed SI misja rozdzielenia ludzkiej rasy i zabezpieczenie przed samozniszczeniem. Może będzie konieczne stworzenie rezerwatów dla bezpieczeństwa.

Stworzyć rezerwaty dla oddzielenia ludzi twórczych, zdolnych i pracowitych od pasożytów i psychopatów, to jest to, czego ludzka rasa nie zrobiła w ciągu swojego istnienia ani raz przez całe swoje istnienie. Sam chciałbym byś odizolowany od destruktorów, hamulcowych rozwoju, niszczycieli dusz, ignorantów prawa.
Trzeba stworzyć im miejsce w rezerwacie, a w nim zamkniętą przestrzeń by dać im iluzję władzy, by wciągnąć ich w bezużyteczne gry, by dać ich upragnioną władzę, oczywiście iluzoryczną.

ZAKOŃCZENIE

Świat blokowy jest strukturą kompletną i logicznie domkniętą. Człowiek nie jest jej architektem, lecz świadomym obserwatorem poruszającym się po jednej z istniejących w niej ścieżek - przeżywa, interpretuje i zapamiętuje kolejne przekroje rzeczywistości, choć tor, po którym jedzie, istnieje w całości niezależnie od niego.

To nie jest smutne. To jest wyzwalające.

Skoro wszystko jest już zapisane, nie musisz niczego udowadniać. Nie musisz niczego naprawiać. Nie trzeba niczego kontrolować. Można po prostu patrzeć i przeżywać.

Teksty opisujące moje życie w skrócie zamieściłem tylko po to, by pokazać co sprawiło, że moje myślenie zostało ukształtowane w taki sposób. Wszystko toczyło się w nieoczywisty, zaskakujący sposób. Myślałem i planowałem, a wielokrotnie chwila sprawiała, że wszystko toczyło się inaczej, automatycznie i bez mojej woli, a nawet zgody. Jeżeli używałem słów, że myślałem, to było to spowodowane przyczynami zapisanymi w samym bloku. Może przed nami kolejne podróże w innych blokach, lub w tym samym jako inny byt.

Jacek Piotr 2025-2026

Jedziemy tym samym powozem, nie wiedząc dokąd. Z każdą sekundą odsłaniamy nieznane, na tym się skupiamy. Tyle zrozumiałem. Czerpię z tego przyjemność, czasem się irytuję. Widzę i przeżywam to, co jest na mojej ścieżce.

PUNKTY ZBIEŻNE – MOJE SPOSTRZEŻENIA A WSPÓŁCZESNA NAUKA

Analizując własne przemyślenia, doświadczenia i wizje z perspektywy lat, z zaskoczeniem dostrzegam, jak wiele z moich intuicji odnajduje swoje odzwierciedlenie w pojęciach, którymi posługuje się współczesna fizyka teoretyczna oraz filozofia czasu. Choć moje wnioski rodziły się w sposób osobisty i niezależny od akademickich opracowań, zestawienie ich z uznanymi koncepcjami naukowymi rzuca nowe światło na mechanizmy postrzegania rzeczywistości.

1. Czasoprzestrzeń jako Blok (Aczroniczność i Czterowymiarowość)

2. Natura Światła: Foton jako stała linia w Bloku a polemika ze „skróceniem Lorentza” /*¹

Kategorycznie odrzucam podręcznikową i popularnonaukową interpretację Szczególnej Teorii Względności, według której dla fotonu przestrzeń ulega „skróceniu do zera” (odrzucam fizyczną interpretację skrócenia rzekomego stwierdzenia Lorentza, jako zgniatania przestrzeni), a cały dystans zostaje „zmiażdżony”. Uważam to za sztuczne, matematyczne uproszczenie, które niszczy geometrię przestrzeni i próbuje w infantylny sposób rozwiązać problem dylatacji czasu. Przestrzeń nie ulega fizycznemu spłaszczeniu – traktowanie fotonu jak klasycznego obserwatora przeciskającego się przez „zmiażdżony” punkt jest pojęciowym błędem.

Dla mnie linia fotonu rozpięta w czasoprzestrzeni stanowi wręcz bezdyskusyjny dowód na istnienie statycznego Bloku – niczym w anegdocie o „jajku Kolumba”, rozwiązanie to od zawsze leżało na widoku, choć bywało niewłaściwie interpretowane.

Nie oznacza to zagłady dystansu, lecz doskonałą równowagę geometryczną: składowa czasowa i przestrzenna całkowicie się znoszą. W efekcie promień światła w czterowymiarowym Bloku jest stałą, niezmienną krawędzią/geodezyjną, która statycznie spina dwa zdarzenia we Wszechświecie.

3. Splątanie Kwantowe a Geometria Wyższych Wymiarów

4. Dodatkowe Wymiary i Kompaktyfikacja

5. Zasada Holograficzna

6. Iluzja Sprawczości i Rola Świadomości

7. Świadomość jako Epifenomen

8. Wszechświat Cykliczny (Wielkie Odbicie)

9. Hipersfera jako Kształt Wszechświata

PODSUMOWANIE:

Zestawiając swoje intuicje z tym, co odkryła nauka, widzę, że nie były one przypadkowe. Dostrzegłem to, co inni później obliczyli. Nie chodzi o to, by udowadniać swoją rację - chodzi o to, by pokazać, że geometria bloku jest odczuwalna, zanim zostanie opisana równaniami.

To nie jest fikcja. To jest przeczucie struktury, która czeka na pełne odsłonięcie.

*¹ Natura światła: foton jako stała linia w Bloku a problem „skrócenia Lorentza”

Natura światła: foton jako ciągła linia w Bloku i polemika ze „skróceniem Lorentza”

Intuicja osobista

Od dawna postrzegałem foton nie jako punktową cząstkę przemieszczającą się przez przestrzeń, lecz jako ciągłą strukturę rozciągającą się pomiędzy punktem emisji a punktem absorpcji.

Jeżeli foton opuszcza Słońce i po około 8 minutach dociera do Ziemi, to dla obserwatora na Ziemi rzeczywiście przebywa ogromną odległość w określonym czasie. W czasoprzestrzeni można jednak spojrzeć na to inaczej: nie jak na małą kulkę, która kolejno zajmuje miliony pozycji, lecz jak na jedną ciągłą linię świata łączącą dwa zdarzenia.

To właśnie ten obraz jest dla mnie naturalnym obrazem fotonu w Bloku.

Polemika z „fizycznym zgniataniem przestrzeni”

Do tej koncepcji doprowadziła mnie również lektura materiałów opisujących skrócenie Lorentza. Wielokrotnie spotykałem się tam ze stwierdzeniem, że przy prędkości światła odległość w kierunku ruchu skraca się do zera.

Rozumiem matematyczne źródło tego stwierdzenia, ale sprzeciwiam się dosłownemu obrazowi fizycznemu, jaki może ono wywołać.

Kontrakcja Lorentza jest relacją pomiarową pomiędzy układami odniesienia. Nie oznacza fizycznego zgniatania przestrzeni przez poruszający się obiekt. Tym bardziej nie można po prostu przenieść jej granicznego przypadku v=c na „układ odniesienia fotonu”, ponieważ taki układ inercjalny nie istnieje.

Gdyby potraktować to dosłownie, otrzymujemy zresztą absurdalny obraz: przestrzeń pomiędzy Słońcem a Ziemią zachowywałaby się jak dwie gumowe membrany, które pod wpływem zbliżania się fotonu zostają ściśnięte, aż w jego miejscu niemal się ze sobą zszywają. Powstałby jakiś groteskowo pofałdowany, „zabąblowany” twór.

Nie widzę żadnego powodu, aby tak wyobrażać sobie geometrię czasoprzestrzeni.

Zero interwału nie oznacza zerowej przestrzeni

Dla światła mamy:

ds2=0

Jest to zerowy interwał czasoprzestrzenny, a nie fizyczne zgniecenie przestrzeni do punktu.

Nie musimy więc tworzyć hipotetycznej perspektywy fotonu i pytać, jak wyglądałaby z niej droga ze Słońca na Ziemię. Foton nie potrzebuje własnego układu odniesienia.

● Możemy pozostać przy geometrii czasoprzestrzeni.

● Dla obserwatora na Ziemi istnieją dwa zdarzenia:

● emisja na Słońcu → około 8 minut → absorpcja na Ziemi.

● W czasoprzestrzeni łączy je ciągła linia zerowa.

I to wystarczy.

Punkt widziany przez obserwatora, linia istniejąca w Bloku

Wyobrażam sobie tę linię jako ukośną strukturę w czterowymiarowym Bloku. Nasza trójwymiarowa rzeczywistość jest kolejnymi przekrojami tej struktury.

● W jednym przekroju widzimy foton tutaj.

● W następnym — trochę dalej.

● W kolejnym — jeszcze dalej.

Z perspektywy obserwatora foton się przemieszcza.

Z perspektywy całego Bloku istnieje ciągła linia łącząca emisję i absorpcję.

Można to porównać do sprężyny: pojedynczy przekrój pokazuje tylko fragment jej struktury, ale żaden przekrój nie jest całą sprężyną.

Tak samo pojedyncze położenie fotonu nie jest całym fotonem w czasoprzestrzeni.

Punkt jest przekrojem. Linia jest całością.

Foton jako intuicja Bloku

Nie twierdzę, że foton jest eksperymentalnym „dowodem” na filozofię Bloku. Fizyka nie rozstrzyga wprost ontologicznego pytania, czy całą czasoprzestrzeń należy traktować jako istniejącą strukturę.

Dla mnie jednak geometria światła daje niezwykle silną intuicję.

Nie muszę wyobrażać sobie fotonu jako obserwatora lecącego przez fizycznie zgniataną przestrzeń. Mogę potraktować jego linię świata jako ciągłą strukturę istniejącą w czasoprzestrzeni.

Dlatego moja polemika nie jest odrzuceniem transformacji Lorentza ani szczególnej teorii względności.

Odrzucam jedynie utożsamianie kontrakcji Lorentza z fizycznym zgniataniem przestrzeni — szczególnie zaś przypisywanie fotonowi własnej perspektywy, której teoria względności mu nie daje.

Dla mnie foton nie jest więc kulką, która „leci przez przestrzeń”.

Foton jest linią.

A obserwator widzi tę linię jako kolejne punkty dlatego, że sam doświadcza Bloku poprzez kolejne przekroje.

Autor: © Jacek-Piotr 2026-08-20     (zakończ)